Қонуни № 6

Ба амал шурӯъ кунед

Дар солҳои 1960 ва 1970 ширкати Adidas дар бозори пойафзоли варзишӣ мавқеи бартар дошт. Ҳатто дар уфуқ ягон рақиби ҷиддӣ дида намешуд.

Дар ин вақт чанд нафар ҷавонон корхонаи тавлиди пойафзоли варзиширо таъсис доданд, ки бо ширкати азим ба мубориза ворид шуданӣ буд. Онҳо ин корро бар хилофи хости хонаводаҳои худ карданд, ки шонси муваффақиятро намедиданд ва танҳо далеронро танқид ва масхара мекарданд. Худи ташкили фирма бо душвориҳои зиёд алоқаманд буд ва муқовимати оилаҳои худи онҳо ин корро қариб ғайриимкон мегардонд.

Рӯзе ҷавонон гирди ҳам омада, фикр карданд, ки чӣ гуна ба ҳамлаҳо муқобилат кунем. Онҳо муддати тӯлонӣ баҳс карданд, аммо ҳеҷ гоҳ ба ягон қарор наомаданд.

Ниҳоят яке аз онҳо гуфт: «Ҳар чизе ки мо дар ин ҷо мегӯем, аҳамият надорад. Шумо танҳо бояд рафта, ин корро кунед." Дигарон дарҳол фаҳмиданд, ки ӯ чӣ маъно дорад. Ба шумо лозим нест, ки ба суханони дигарон гӯш диҳед. Шумо бояд танҳо кори худро иҷро кунед. Фикр карданро бас кунед, вақти он расидааст, ки ба кор равед.

Ин суханон ҷавононро чунон рухбаланд кард, ки онҳо қарор доданд, ки онҳоро шиори корхонаи худ гардонанд. Онҳо футболкаҳое фармоиш доданд, ки дар онҳо навиштаҷоти «Бигир ва бикун!». ва онҳоро ба кор сар карданд.

Шумо аллакай медонед, ки мо дар бораи кадом ширкат гап мезанем. Дар тӯли чанд сол Nike аз Adidas пеш гузашт ва ба яке аз бузургтарин истеҳсолкунандагони пойафзоли варзишии ҷаҳон табдил ёфт. Аммо имрӯз ҳам кормандони ширкат футболкаҳое доранд, ки бо навиштаҷоти "Бигир ва бикун!".

---

Дар ҷаҳон одамони зиёде ҳастанд, ки аз сатҳи қобилиятҳои худ зиндагӣ ва кор мекунанд, зеро онҳо амал карданро ёд нагирифтаанд ва ё одамоне, ки ки чӣ тавр кор карданро «донанд», вале ба он кӯшиш намекунанд.

Суқрот дар як вақт меъёри зеринро муқаррар карда буд: «Ман танбалро шахсе меномам, ки қобилияти бештар дорад».

Дониш танҳо қудрати потенсиалӣ аст. Вай қудрати ҳақиқиро вақте ба даст меорад, ки ба дасти шахсе афтад, ки чӣ тавр истифода бурдани онро медонад. Бузургтарин истеъдоди ғолибон дар он аст ки онҳо барои амалиёти худ ангеза пайдо карда тавонанд.

Бисёр одамон аз «синдроми шаршара» азоб мекашанд. Барои худ самти муайян нагузошта, ба дарёи зиндагӣ мепаранд. Онҳо танҳо бо ҷараён мераванд. Чунин одамон нотавон будани худро эҳсос мекунанд ва аз ин рӯ, ҳеҷ кор намекунанд. Ва рӯзе онҳо ногаҳон фаҳмиданд, ки онҳоро аз шаршараи азим ҳамагӣ чанд метр ҷудо мекунад. Дар ин ҷо онҳо бедор мешаванд, аммо тирамоҳро дигар пешгирӣ кардан мумкин нест.

Чӣ қадаре ки мо ба амал шурӯъ кунем, ҳамон қадар зиндагӣи мо беҳтар мешавад. Ҳамаи қонунҳои ғолиб, агар дар амал татбиқ нашаванд, маъное надоранд. Албатта, танҳо шино кардан дар оби ором васваса аст, аммо зиндагӣ бе фоидае мегузарад.

Бисёр одамон медонанд, ки онҳо чӣ кор мекунандман мехоҳам ки, аммо дар айни замон дар торикӣ дар бораи он ки онҳо мехоҳанд, боқӣ мемонандшуданва барои ин чӣ лозим асткунад.

Баҳонаҳои маъмултарин

Баъзан ба худ саволҳои зеринро диҳед:

1. Оё шумо ягон бор баъзеро ба таъхир мегузоред Оё шумо ин корро аз тарси хато кардан мекунед? Оё шумо аз хиҷолат метарсед?

2. Оё корҳое ҳастанд, ки шумо намекунед, зеро барои ин Оё ин "лаҳзаи дуруст" нест?

3. Оё шумо фикр мекунед, ки баъзе корҳо ба таври иловагӣ ниёз доранд тайёр? Дониши бештар, таҷриба, дастгирии қавитар?

4. Оё шумо фикр мекунед, ки имконияти хуб танҳо як маротиба меояд ҳаёт ва ин лаҳза шитоб накунед, зеро шумо ба он "ҳанӯз омода нестед"?

5. Оё шумо мехоҳед, ки пеш аз ҳама вазъиятро тағйир диҳед ба кор гирифтан?

6. Оё шумо фикр мекунед, ки орзуҳои шумо воқеӣ нестанд?

Пас аз ин, шумо бояд интиқодӣ арзёбӣ кунед, ки оё ҳамаи саволҳои дар боло зикршуда танҳо баҳонаанд ва оё онҳо барои беамалии шумо баҳона мешаванд. Дар асл, ин аксар вақт рӯй медиҳад. Аммо шумо медонед: беҳтарин лаҳза барои оғоз кардан, ҳоло.

Бисёр проблемаю душвориҳо баробари ба кор даромадан худ аз худ аз байн мераванд. Дорухатҳои комил вуҷуд надоранд, ҳамон тавре ки дар маҷмӯъ комилият вуҷуд надорад. Дар вақташ лаҳзаи идеалиро ёфтан ҳам мумкин нест. Аз ин рӯ, ғолибон ҳарчи зудтар амал мекунанд.

Ҳама чизи бузург аз хурд оғоз мешавад. Ҳама чиз бар хатоҳои дар ибтидо содиркардаамон сохта шудааст. Хатогиҳо асоси қарорҳои дурусти минбаъда ва асоси шахсияти мо мебошанд. Хатогиҳо муфиданд.

Беҳтар аст, ки бо роҳ додан ба хатогиҳо чора андешидан аз кашолкорӣ бо кӯшиши беасос. Мо ба иҷрои вазифаҳои бузург ҳеҷ гоҳ пурра тайёр нахохем шуд. Фақат ба амал кардан мо бисёр чизҳои заруриро ёд гирифта метавонем. Беҳтарин роҳи омодагӣ кор кардан ба кор шурӯъ кардан аст.

Бо вуҷуди ин, кас аксар вақт мешунавад: "Вақте ки ман қувваи бештар дорам, ман ба давидан шурӯъ мекунам". Дуруст нест! Вақте ки шумо ба давидан шурӯъ мекунед, энергия меояд. "Вақте ки ман кори арзанда пайдо кунам, ман ба таври ҷиддӣ ба кор шурӯъ мекунам." Боз дуруст нест! Кори арзанда ба одамоне таъин карда мешавад, ки пеш аз ин бисёр меҳнат кардаанд.

Мукофот барои кор дода мешавад

Дар як сарой ду плуг буд. Яке тамоман зангзада буду дуюмаш мисли нав медурахшид. Плуги зангзада бо ҳасад ба ҳамсояи ҷилодораш нигарист ва боре пурсид: «Чаро шумо ин қадар зебоед, аммо нигоҳ кардан ба ман ҳатто даҳшатнок аст? Ин одилона нест. Ман баробарӣ талаб мекунам." Плуги тобнок ҷавоб дод: — Тамоми зебоии ман аз меҳнат аст.

Имрӯз ҳама дар бораи адолати иҷтимоӣ сухан меронанд. Дар ҳақиқат, дар ин соҳа ҳанӯз бисёр кор кардан лозим меояд. Аммо адолати ичтимоиро набояд суиистеъмол кард. Набояд иҷозат дод, ки як қисми аҳолӣ дар пахлуяш хобида, қисми дигар онро хуронда, дар баробари худ ғамхорӣ кунад. Касе, ки аз ҳисоби дигарон зиндагӣ мекунад, заифтар ва бадбахттар мешавад.

Барои ҳамаи онҳое, ки қобилияти кор кардан доранд, принсип бояд татбиқ карда шавад: баробарии истеъмол бояд ба баробарии меҳнат мувофиқ бошад.

Дар акси ҳол, ин баробарӣ нест, балки баробарсозӣ мешавад. Ва баробарҳуқуқӣ дар ниҳоят ба онҳое зарба мезанад, ки аллакай тамоми системаи моро кашида истодаанд - онҳое, ки кор мекунанд. Ғайр аз он, баробарӣ ба онҳое, ки воқеан ба кӯмак ниёз доранд, таъсир мерасонад.

Кӯмаки мо ба онҳое, ки ба худ ғамхорӣ карда наметавонанд, бояд бештар аз он бошад, ки мо мебинем. Нагузоред, ки онҳо аз гуруснагӣ бимиранд, хеле кам аст. Сатҳи зиндагӣи маъюбон дар кишвари мо бояд меъёри асосии ҳамагон гардад.

Қонунҳои ғолибон

Ин китоб ҳеҷ кор намекунад, агар шумо онро аз назар гузаронед.

Ҳатто агар қонунҳои муайян аксар вақт чашми шуморо ҷалб кунанд ва аллакай дар сари шумо ҷойгир бошанд, ин ҳеҷ чизро тағйир намедиҳад. Шумо бояд амал кунед. Мо бояд ин қонунҳоро ҳар рӯз дар ҳаёти худ татбиқ кунем. Машқҳои амалӣ ҳамчун як пуле хизмат мекунанд, ки аз китоб ба шахсияти шумо, аз вазъи имрӯза ба ҳаёти наву беҳтар мебарад.

Ҳар рӯз як боб хонед ва дар он машқҳоро иҷро кунед. Пас аз хондани китоб то ба охир, аз нав оғоз кунед. Ҳамзамон, шумо метавонед қонунҳоеро, ки аллакай азхуд кардаед ё ҳоло ба шумо бевосита дахл надоранд, гузаред. Аммо ҳар гуна равишро истифода мебаред, калиди он амал кардан аст. Дар ҳаёти худ қонунҳоро татбиқ кунед.

Як машқро хуб иҷро кардан беҳтар аст, на танҳо дар бораи ҳама мулоҳиза кардан. Як машқеро интихоб кунед, ки шумо ҳоло метавонед иҷро кунед. Баъзеи онҳо метавонанд барои шумо аҳамияти калон дошта бошанд, дигарон камтар аҳамият доранд. Аммо зарур аст амал. Дар хотир доред, ки чӣ қадар одамон дар ин ҷаҳон истеъдодҳои худро барбод додаанд.

Таҷрибае, ки қонунҳои ғолибон ба он асос ёфтаанд, аз ҳазорсолаҳо бармеоянд. Ғолибони ҳама давру замонҳо аз рӯи ҳамин қонунҳо зиндагӣ мекарданд. Аммо ба назар чунин мерасад, ки касе онҳоро пурра азхуд накардааст. Чаро? Аввалан, мо пайваста афзоиш меёбем ва бо мушкилоти боз ҳам мураккабтар рӯ ба рӯ мешавем. Сониян, ҳар қадаре ки мо қонунҳои ғолибонро омӯзем, ҳамон қадар бештар соҳаҳоеро кашф мекунем, ки мо бояд дар онҳо рушд кунем ва омӯзем. Бинобар ин, вақте ки касе даъво мекунад, ки ҳамаи ин ба ӯ «кайҳо боз маълум аст», ин танҳо аломати такаббурии чинояткорона хизмат карда метавонад.

Ҳар кас бо роҳи худ меомӯзад. Баъзеҳо рӯзномаҳоро нигоҳ медоранд, ки дар он амалҳои худро сабт мекунанд, дигарон барои он ки имкони худдорӣ карданро пайдо кунанд, тамоми машқҳоро хаттӣ иҷро мекунанд. Агар шумо ин роҳро пайравӣ кунед, шумо бояд натиҷаҳои ба даст овардаатонро низ сабт кунед.

Ягона меъёр

Бисёр одамоне, ки танбал ҳисобида мешаванд, дар асл, танҳо ҳадафҳои арзанда надоранд. Чаро тезтар давед кай самти давидан номаълум аст?

Фаромӯш накунед, ки барои ҷиддияти ниятҳои шумо танҳо як меъёр мавҷуд аст. Ин амалҳои шумост. Агар шумо дарк кунед, ки шумо фаъолият надошта бошед, пас шумо бояд сабабҳоро фаҳмед.

Аз худ бипурсед: чаро шумо мехоҳед ба ин ҳадаф ноил шавед? Чаро ба шумо муваффақият лозим аст?

Барои посух додан ба ин саволҳо шитоб накунед. Охир, ангезае, ки инсонро ба пеш мебарад, дониш аст, на дар бораиЧӣ хелвай бояд кунад вачаровай бояд ҳамин тавр кунад. Касе, ки ба савол ҷавоб ёфтчаро, ҳамеша ба савол ҷавоб меёбадЧӣ хел.

Барои худ як албоми орзуҳо гиред ва дар он порчаҳои маҷаллаҳо, фотомонтажҳо ва расмҳоеро, ки орзуҳои шуморо тасвир мекунанд, гузоред. Ҳар рӯз онҳоро аз назар гузаронед ва ба худ савол диҳед: "Ман чӣ орзуҳоро амалӣ карда метавонам ва чаро ин барои ман муҳим аст?"

"Тугмаҳои ҳавасмандкунанда" -и худро пайдо кунед. Кӯшиш кунед, ки бифаҳмед, ки чӣ шуморо бармеангезад ва огоҳона аз ин ҳавасмандкунӣ истифода баред.

Энрико Карузо

Карузо дар кӯдакӣ орзу мекард, ки дар Ла Скала дар Милан суруд хонад. Аммо рӯзе ӯ тасмим гирифт, ки орзуҳояшро ба оянда гузорад ва ба дастаи операи сайёр дохил шуд.

Рӯзе дар Сицилия бо дӯсташ вохӯрд. Вақте ки дар бораи труппаи саргардон шунид, ягон шавқу ҳавас нишон надод. Вай ба истеъдоди Карузо боварӣ дошт ва аз орзуҳои гузаштааш хабардор буд. Аз ӯ пурсид: - Ту чи кор карда истодаӣ?

"Чаро, ман танҳо дар ин бора ба шумо гуфтам" гуфт Карузо.

"Шумо маро намефаҳмед" гуфт дӯсташ. -Ман мехоҳам бидонам, ки шумо чӣ ҳастед бо орзуи худ кор мекунед?

Карузо бигзорад, ки зиндагӣаш ба худ равад. Вай машқро бас кард, бо худ муросо кард ва мақсадҳои пештараашро фаромӯш кард. Ӯ ба дараҷаи миёнаравӣ ғарқ шуд. Ӯ нисбат ба худ эхтиромашро гум кард, зеро аз фурсати ба ӯ додашуда истифода набурд. Аз ноумедӣ дар зиндагӣ, ӯ нӯшидан гирифт.

Боре дар ҳолати мастӣ ба саҳна баромад ва ба қатори либоси сароянда қадам гузошт. Либос аз вай афтид. Дар нооромӣ касе манзараро чаппа кард. Операи ҷиддӣ ба фарс табдил ёфт. Карузо аз тарсу ҳарос якбора ба ҳуш омад ва дар амали охирин ҳама чизро нишон дод, ки ӯ қодир буд. Вай мисли пештара дар умраш суруд мехонд. Вай тавре месуруд, ки гуё аллакай дар сахнаи Ла Скала истода бошад.

Тамошобинон ба хаячон омаданд. Мунаккидон ҳозир буданд. Ҳама ба як чиз розӣ шуданд: ягон нафар дар хотираи онҳо ин тавр суруд нахондааст.

Дарҳол пас аз намоиш Карузо труппаро тарк карда, ба Милан рафт. Оп ҳар рӯз машқ мекард. Ва ҳар рӯз ба омма ҳама чизи кодирашро нишон медод. Вай на танҳо беҳтарин овозхони Ла Скала, балки ситораи эътирофшудаи байналмилалӣ низ гардид.

Ҳеҷ гоҳ нагузоред, ки касе шуморо аз иҷрои кори дӯстдоштаатон маҳрум накунад. Ба овозҳое гӯш надиҳед, ки ба шумо мегӯянд: "Ин имконнопазир аст.

Шумо ҳеҷ гоҳ аз он даст нахоҳед гирифт ». Беҳтараш аз худ бипурсед: «Шахсе, ки ба ман калимаи «имконнопазир»-ро ба осонӣ талаффуз мекунад, то чӣ андоза мӯътабар аст? Як кас бовар дорад, ки вазифаро иҷро кардан мумкин аст, дигаре мегӯяд, ки ин имконнопазир аст. Ва ҳарду дуруст мебароянд, зеро яке амал мекунаду дигаре бекор нишастааст. Ҳама чизи арзишманд дар ҷаҳон аз ҷониби одамони амал сохта ва офарида шудааст.

Одамоне, ки навакак бо он машғул шуданд. Ғолибон медонанд, ки амал омили ҳалкунанда боқӣ мемонад. Танҳо пеш равед ва онро иҷро кунед.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз қобилияти қатъиян амал карданро инкишоф медиҳам:

1. Рӯйхати ҳамаи корҳои ба таъхиргузоштаамро тартиб медиҳам ва муайян мекунам, ки кадомашро имрӯз иҷро карда метавонам.

2. «Албоми орзуҳо»-ро аз назар мегузаронам: оё дар ҳамаи панҷ соҳаи асосии зиндагӣ — саломатӣ, муносибатҳо, молия, эҳсосот ва кор — ҳадаф дорам? Оё онҳо дар албом тасвир шудаанд?

3. Дафтаре нигоҳ медорам, ки ҳамаи машқҳои хаттии ин китобро дар он иҷро мекунам. Бо ин роҳ чизеро фаромӯш намекунам ва пешрафтамро пайгирӣ менамоям.

4. Аз худ мепурсам: «Чаро корҳоро ба таъхир мегузорам? Оё гумон мекунам, ки ҳоло вақти муносиб нест? Ё ин танҳо баҳона аст?»