Як рўзи тобистон, вақте офтоб хиёбонеро дар ҳошияи шаҳр метафсонд ва бўйи муми доғ якҷо бо дуди кабобу равғани кўҳна ҳавои атрофро олуда мекард, таксие аз роҳи аслӣ ба самти рост чархид ва дар канори дўкони фарсудае бо номи «Шашлики Мамадҷон» мутаваққиф шуд.
Аз он таксӣ зани сиёҳпўше берун омаду як садсомонаеро аз панҷараи боз ба сандалии пеши ронанда партофт ва бе он ки бақияи пулашро бигирад, пушт ба мошин атрофро варандоз кард.
Пушти сари зан хиёбони қадимии пур аз рахнаву гудол доман афрохта буд ва пешорўяш як кўчаи танги дилгиркунанда.
Аз тиккаҳои асфалти он хиёбони қадимӣ мешуд ҳадс зад, ки ҷода замоне ободу мураттаб буд, аммо ҳоло бо алафҳои ҳарзи саркашида аз шикофу таракҳояш ва чолаҳое, ки дар он пойи улоғ ҳам гир мекард, роҳи убури селу санговро мемонд. Аз онҷо ки дуди дўконҳои худсохти канори ҷода ба либосу палоси фурўшгоҳҳои атроф менишаст, кулли хиёбон тираву ғамангез ва ҳовии як зиндагии бекайфият менамуд. Раҳгузарҳо ин қитъаи ҷодаро бо суръат давр мезаданд, то дуду тафтро нафас накашанд.
Зан ду қадам пеш гузошту пушти сутуни барқ пинҳон шуд, гўё намехост касе ўро бишиносад. Ронанда ҳам каме сабр кард, аммо чун дид мусофир ба думболи бақияи пулаш нест, тирезаро бо аҷала басту аз канори дўкон ба самти роҳи калон чархид.
Нигоҳи ошуфтаи зани сиёҳпўш дар ин кўчаи танг, ки теъдоди манзилҳояшро мешуд бо ангуштони ду даст шумурд, аз хона ба хонае мечархид. Аз намои ин маҳаллаи ғуборолўд ва бомҳои шиферии моли асри гузашта, вуҷуди ўро як эҳсоси нохушоянд фаро гирифт, ингор зиндагӣ дар инҷо ба хоби амиқ фурў рафта буд. Хонаҳои қадимиро аз якдигар деворҳои гилини шикофҳояшон бо бўрё ё пораи ҷувол васлашуда ҷудо мекард. Боду борон деворҳоро то ҳадде дар худ фурў нишонда буд, ки ҳамсоядории баъзе хонаҳо ба ҳамхонагӣ табдил мешуд. Танҳо чизе, ки ин маконро бо зиндагии мудерн иртибот медод, моҳвораҳои рўйи бомҳо буд, ки мисли дегҳои холии баъди маърака, бо даҳони боз ба сўйи осмон зул мезаданд. Зан бо тааҷҷуб ба худ гуфт: «Ҳаргиз гумон намекардам, ки кўча низ монанди сокинонаш пир шавад».
Нигоҳи зан дар хонаи ҳудудан ҳафт-ҳашт қадам дуртар аз сутуни барқ гир карда буд, аз онҷо гоҳ пасту гоҳ баланд, гиряҳои чандсадоӣ ба гўш мерасид. Мардҳои ҷомаву тоқипўш дар нимкатҳои ду самти дарвоза нишаста буданд ва ду ҷавон, ки эҳтимол аз ақрабои хонавода буданд, ё ҳамсояи хайрхоҳ, таъзиягаронро ба дохил раҳбаладӣ мекарданд. Занҳо бо дастмолҳои омодаи ашкрезӣ, даста-даста ба он хона ворид мешуданд ва баробари расидани ҳар гурўҳи навомада нолаву фиғони фурўнишаста дубора ба осмон мепечид.
Зани пушти сутуни барқ шоли сиёҳро даври гарданаш печиду домани ғиҷимшудаи болопўшро бо кафи даст ҳамвор кард ва тугмаҳояшро аз боло то поён баст.