Пирамардӣ бечора, ки аз тарс дамаш дарун зада буд, зуд аз сӯрохии дарахт берун омаду бо хандаи зӯракӣ гуфт: «Ман ин ҷоям. Хоҳиш мекунам, ба ман кордор naboshed! Ман одами беозоре ҳастам. Ба зану бачаҳоям раҳм кунед.»

Девҳо қоҳ-қоҳ зада хандиданду гуфтанд: «Аҷаб одами бомаззае! Мегӯяд, ки одами беозор ҳастам. Ҳа-ҳа-ҳа...»

Яке аз девҳо пирамардро аз замин баланд бардошта пурсид: «Дар ин ҷо чӣ кор мекунӣ, пирамард? Мехостӣ аз мо хабар барӣ... ҳа?»

Пирамардӣ ҳандонрӯ, ки аз тарс даҳонаш хушк шуда буд, ҷавоб дод: «Не, ман ҳезумкашам. Барои ҷамъ кардани ҳезум омада будам.»
Дев пирамарди хандонрӯро ба замин гузошту гуфт: «Гӯш кун, пирамард, агар хоҳӣ, ки наҷот ёбӣ, бояд барои мо рақси девакӣ кунӣ!» Ва худаш ба даст задану рақси девакӣ шурӯъ кард.

Девҳои дигар ҳам чаппак мезаданд. Дутои онҳо ҳам табл мезаданду ҳам най менавохтанд. Пирамард дид, ки дигар чорае надорад, ё бояд рақси девакӣ кунад ё маргро қабул кунад. Ноилоч болову поин ҷаҳидан гирифт.

Девҳо, ки аз кори пирамард хеле хушҳол шуда буданд, гуфтанд: «Баҳ, баҳ, чӣ хел олӣ! Офарин!...» Пирамарди хандонрӯ, ки хеле хаста шуда буд, рӯ ба девҳо карду гуфт:
«Акнун иҷозат бидиҳед, ки ба хонаам равам! Охир, чашми зани пирам ба роҳи ман чор аст.»