Аз ҳамон рӯз ҳар кас, ки пирамарди хандонрӯро медид, ҳайрон ба рӯяш нигариста мегуфт: «Чӣ қадар зебо шудаӣ! Он ғуддаи зиштро чӣ кардӣ?»

Пирамард ҳам маҷбур мешуд, ки тамоми қиссаро аз сар то пой нақл кунад.

Иқтифоқан, дар он деҳқада пирамарди дигаре ҳам буд, ки дар рӯяш ғуддаи калоне дошт. Бо шунидани воқеаи пирамарди аввалӣ пирамарди туршрӯ ҳам хост, ки бахташро имтиҳон кунад.
Бинобар ин, ба ҷангал рафт. Чун ба он ҷо расид, хеле гашт, то вақте ки оқибат ҳамон дарахтро пайдо кард. Даруни сӯрохии дарахт даромад ва мунтазири ғуруби офтоб шуд.
Вақте торикӣ ҳама ҷоро фаро гирифт, пирамарди туршрӯ худ ба худ гуфт: «Ҳоло вақте расидааст, ки аз сӯрохӣ берун бароям ва чунон намоише барои онҳо нишон диҳам, ки ангушти ҳайрат газанд.»