— Ҳеч кас бар болои қалъа наёмад. Бидонистӣ, ки рӯй бадин қалъа ниҳодаанд?
Савор гуфт:
— Бале, охир ки ман бар ин кор омадаам.
Адхон бифармуд, то саворон аз қалъа берун шуданд, пеш аз он ки Самак бирасад, то Самакро бигиранд. Ғалабаву ошӯб дар қалъа афтод. Саворон рӯй ба роҳ ниҳодаанд.
Самак бо Размоқ гуфт, ки:
— Бингар, ки ин ғалаба дар қалъа чарост.
Размоқ биёмад ва аз ҳар кас аҳвол пурсид, ки «Чӣ мебошад?» Гуфтанд: «Моро марде аз пеши Арманшоҳ омадааст ва мегӯяд, ки Тармаша бо Самак рӯй ба қалъа ниҳодаанд, ки Маҳпариро бибаранд ва Тармаша бар он аст, ки Самакро маҳбус кунад. Мо меравем, ки ишонро бигирем, пеш аз он ки ба қалъа оянд».
Ва чун саворон бирафтанд, Размоқ биёмад ва он аҳвол бо Самак бигуфт. Самаки айёр рӯй ба Оташак кард ва гуфт:
— Туро пеши Хуршедшоҳ мебояд рафтан ва чунон ки мебинӣ, ӯро огоҳӣ диҳӣ, то лашкар фиристад ва Маҳпариро аз он сӯроҳ бибарад. То ман ин ҷойгоҳ тартиб кунам, бошад ки қалъа битавонам гирифтан, ки лашкар аз қалъа берун рафтаанд ва имшаб бознаёанд. Метарсам, ки бад-он ҷойгоҳ бирасанд ва он сӯроҳ бибинанд ва кори мо ба зиён ояд.
Оташак гуфт:
— Эй паҳлавони Самак, роҳе бояд, ки лашкар набошад, то битавонам рафтан, ки акнун лашкар дар ҳамаи роҳҳо пароканда шудаанд.
Размоқ гуфт:
— Бархез, то туро бар он ҷой барам, ки ҳезум меоварам ва роҳхе ба ту намоям, ту бад-он роҳ бирав.
Оташаку Размоқ бар қоида ресмон баргирифтанд ва аз қалъа берун омаданд, то бад-он мақом расиданд, ки ҳезум буд. Размоқ гуфт:
— Эй Оташак, бад-ин об бирав ва рост дар баробар гирдобе пеши ту ояд, ба дасти рост бирав, ки роҳ ба марғзори Заъфаронӣ меравад.
Оташак рӯй ба роҳ ниҳод ва ба таъҷил мерафт, чунон ки дар вақти ними шаб ба талоя¹ расид.

¹ Талоя — қисми пешрави лашкар, ки вазифаи разведка ва посбонии лашкари асосиро ба ҷо меоварад.