Аз ин хотир, ҳеҷ давлати рӯ ба инкишоф дар мусоидат ва дар муноқиша бо Иттиҳоди Аврупо наметавонад истиқлоли давлатиро дар ҳудуди кишвари хеш ҳифз кунад ва зарурати барпо кардани равобити густурда бо боқимонда қудратҳо пайдо мешавад.
Ин вазъи кишварҳоро дар шароити ҷаҳонисозӣ метавон дар таъсис ёфтани иттиҳоди нави давлатҳо, аз ҷумла ИДМ пажӯҳиш намуд ва хулоса баровард, ки давлатҳо ба худии худ дар замони постмодерн наметавонанд истиқлоли худро ҳифз кунанд.
Хусусияти маводи омӯхташуда бо истифода аз усулҳои таҳлили муқоисавӣ ва фалсафӣ барои муайян намудани робитаи ғояҳои илмӣ, ки дар заминаи давомдор ё муқовимат бо ҳам алоқаманданд, мусоидат мекунад. Маълум аст, ки вазъият дар ташаккулёбии инсон мусоидат мекунад. Дар чунин шароит инсон, бо вуҷуди нохудогоҳӣ, дар тақвияти ҳувияти инфиродии хеш нақши босазое мегузорад. Воқеан, мо шароитҳоро ҳангоми таваллуд интихоб намекунем, чунки эшон дар муҳити хос зода ва ташаккул меёбанд. Аммо, ҳар қадаре, ки инсон аз таҷрибаи зиндагӣ дарси ҳаёт омӯзад, ба камол расид, худро ҳамчун шахс ташаккул медиҳад.