Одамӣ он аст, ки дар вай дил аст
В — ар на алафхонаи обу гил аст.

757. Нигоҳи Ҳофизи Шерозӣ андар сабр —
     Эй дил, сабур бош, махӯр ғам, ки оқибат,
     Ин шом субҳ гардаду ин шаб саҳар шавад.

758. Навоварӣ аз нигоҳи Камоли Хуҷандӣ —
     Шуд малул аз лабу гуфтори муқаррар дили ман,
     Қимати дигару рафтори дигар металабад.

---

Олами омодагӣ хуш оламест,
Эй дил, он ҷо рав, ки он ҷо хуштар аст.

759. Офаридгори ақли аввал аз нигоҳи Абдураҳмони Ҷомӣ — Сонеи бечун чу олам офарид, Ақли аввалро муқаддам офарид.

760. Абуҳасани Нурӣ гӯяд — ҳар ки Худои таъоло худро аз ӯ бипӯшонад, ҳеҷ далелу хабар ба вай нарасонад.

761. Абулҳасани Фушанчӣ гӯяд — дар дунё ҳеҷ чиз нохуштар нест аз дӯсте, ки дӯстии вай барои ғаразе бошад ё ивазе.

762. Шайх Абусаид Абулхайрро пурсиданд, ки тасаввуф чист? Гуфт — он чи дар сар дорӣ, бинизӣ ва он чи дар каф дорӣ, бидиҳӣ ва он чи бар ту ояд, начашӣ.

763. Ибни Муқаффаъ гӯяд — кутубхонаи ҳукамои Ҳиндро ба сад шутур мекашиданд. Малики эшон истидои ихтисор кард, ба ду шутур бозоварданд ва ба такрори истидоъ ба чаҳор калима қарор гирифт: калимаи аввал — далолати подшоҳон ба адолат, дуввум — васияти раият ба некӯкорӣ ва фармонбардорӣ, сеюм — муҳофизати сиҳати бадан, чорум — насиҳати занон, ки чашм аз рӯи бегонагон дур доранд.

764. Бузургмеҳрро пурсиданд, кадом подшоҳ покизатар аст — гуфт: он, ки покизагон аз вай эмин бошанд ва гунаҳгорон аз вай битарсанд.

765. Се кор аз се гурӯҳ зишт ояд — тундӣ аз подшоҳон, ҳирс ба мол аз доноён ва бухл аз тавонгарон.