Намруд – писари Кӯш, яке аз подшоҳони Исроил ва бунёнгузори шаҳри Бобил, ки Иброҳим (а) ба дастури ӯ ба оташ афканда шуд.

Насри мустанад – насре, ки ба санадҳо, ҳуҷҷатҳо ва воқеияту тасвирҳои воқеӣ асос ёфтааст.

Намози ишроқ – намози ғайри панҷвақта аст, ки шайхон пас аз баланд шудани офтоб мехонанд.

Нахл – дарахт.

Наузанбиллоҳ ё наузубиллоҳ -- ба Худо паноҳ металабем.

Ниқор – қасос.

Нирон – оташ.

Ниёиш – дуои хайр, дуо аз рӯи зорӣ ва илтиҷо.

Ноқаи Солеҳ – Солеҳ паёмбари Худо буд, ки аз миёни мардуми Самуд бархост ва шутури модае дошт, ки муъҷизаи паёмбарии ӯ буд ва бадкорон онро куштанд ва бачаи уштур сар ба кӯҳ ниҳоду нопадид гардид. Барои ин ҷиноят Худованди мутаъол қавми Самудро несту нобуд кард.

Носут – сиришти инсон, олами табиӣ, нуқтаи мухолифи лоҳут.

Нохудо – новхудо, ки сарбони киштӣ бошад

Нузул – (пойин омадан) – зидди субуд.

Нусус – суханони устувор (ҷамъи нас).

Ҳумом – кабӯтар.

«Одамият» -ҷамъиятест, ки дар Эрон нимаи дуюми асри XIX ташкил ёфта буд ва намояндагони он дӯстӣ, бародарӣ, иттиҳод ва ёрии якдигарро таблиғ мекарданд.

Оқифон – гӯшанишинон.

Оқсақол – калимаи туркӣ (айнан сафедриш) сардори маҳалла, шахси боэътибор.

Омӯ – Ҷайхун, об, ашк.

Орифи Бастом – манзур Тайфур ибни Исо ибни Одами Султонуламо маъруф ба Боязиди Бастомӣ аз урафои машҳури садаи дуюм ва сеюми ҳиҷрии қамарӣ аст.