танашро сӯзониданд ва хокистарашро ба Даҷла рехтанд (ё ба бод доданд) ба соли 306 ё 309 ҳиҷрии қамарӣ.

Ҳут – моҳӣ

Хушид – хушидан ё хушк шудан.

Чавоз – дастурӣ, иҷоза

Чағола (чақола) – меваи сабзу нарасида ва бештар дар бораи бодому зардолу гуфта шавад.

Чағона – яке аз созҳои ба монандӣ қошукест бо чанд зангӯла, ки ба он омехта шуда ва бо такон додани даст ба садо мебарорад.

Чаммош – шӯх, фиребанда, маст.

Чамона – соғар, пиёлаи шароб.

Чанта – кашкул, зарфест, ки қаландарон ва дарвешон ба миён баста мегардад.

Чапан – дар устод Айнӣ ба маънои: одами бехатту савод.

Чашмаи Носир дар деҳаи Поршневи ноҳияи Шӯғнон ҷойгир шудааст.

Чилкоф – дуое будааст, ки бо чил ҳарфи қоф оғоз гардида онро азоимхонҳо мехонанд.

Чимилчиқ – ҷодар, ҷодари арӯсӣ.

Чина – донаи дом.

Чиккаву пукка – тарафҳои чуқурчадор ва барҷастагӣ доштаи буҷул.

Чутал – пулест, ки шахси дар қимор бурида ба шахсони ғайриқиморбоз медиҳад.

Чамоз – чамоза – тундрав.

Чаҳул – нодон, худписанд.

Чайъат – омадан.

Чароид – ҷамъи харида, рӯзнома, дафтари рӯйхат.

Ҷолут – яке аз паҳлавонони бостонии Фаластин, ки баландболо буд ва бо Паёмбари Худо – Довуд (а) ҷангид ва шикаст хӯрд.

Ҷонӣ – ҷинояткор.

Шакароб задан – андак об пошидан.