Подшоҳ Афандиро масхара кардаӣ шуда, гуфт:

– Афандӣ, як хара бор бардоштед-а!

– Афандӣ дарҳол ҷавоб дод:

– Не, таксир, бори ду хара!

САЛЛАЮ ҶОМАИ ОШХӮРИ

Афандӣ бо ҷомаи оддии фақиронаи худ ба тӯйи бое рафт. Дар тӯйхона ӯро ба қатори бойҳо ва муллоҳо роҳ надода дар тахти як айвон, дар қатори фақирон шинонданд. Дар ҳолате, ки дар хонаи калоншавандагон ошҳои сергӯшт ва равғанин дароварданд, ба пеши фақирон ва аз ҷумла, ба пеши Афандӣ оши саркути сардшудаи бегӯшт оварда монданд.

Афандӣ, бе он ки ба он даст расонад, аз тӯйхона баромада рост ба бозори ҷома рафт ва аз он ҷо як ҷомаи абрешимии зеҳкалонро бо як докаи мисқолӣ киро карда оварду дасторро монандӣ муллоён баст ва ҷомаро пӯшида, оҳиста-оҳиста қадам партофта боз ба тӯйхонаи мазкур омад.

Хизматгарон ва соҳиби тӯй ин дафъа Афандиро «марҳамат кунед, марҳамат кунед!» гӯён дар пешгоҳи хона, дар паҳлуи имом шинонданд ва як табақи лангарӣ палави гӯшти мурғ оварда, аввал ба пеши Афандӣ гузоштанд.

Ҳама машғули ошхӯрӣ шуданд. Аммо Афандӣ остини ҷома ва фаши салаашро ба рӯи табақи палав оварда:

– Марҳамат кунед, гиред! – гуфтан гирифт.

Имом пурсид: – Афандӣ, ба кӣ гап зада истодаед?

– Ба саллаю ҷомаам! – гуфт Афандӣ. – Ин ҳама иззату ҳурматҳо аз они ҳамин саллаю ҷомаанд. Бинобар ин ошро бояд аввал ҳаминҳо хӯранд.

САҲВ ДАР КӮЗАИ РАВҒАН

Ӯзе кори Мушфиқӣ ба қози афтоду дид, ки бе пора кораш пеш немеравад. Пас як кӯзаи дугӯшаи равғанхӯрдаро то гарданаш пур аз лой карду андак равғани думбаи обкардаро аз болои он рехта, даҳони кӯзаро бо латта баста, ба қози пешкаш кард.