Буд набуд, дар замони қадим подшоҳе буд. Вай фарзанд надошт.

Рӯзе аз рӯзҳо подшоҳ ба оина назар карда дид, ки ба ришаш сафедӣ дамидаасту рӯяшро оҷинг паҳш кардааст. Вай ғамгин шуда, худ ба худ гуфт: “Сад афсӯс, писаре надорам, ки ба ҷои ман ба тахти подшоҳӣ нишинад”.

Подшоҳ ҳамин хел ғамгину озурдахотир рӯз ба сар мебурд. Вале рӯзе занаш ба вай хабари хуше гуфт. Подшоҳ ин хабарро шунида, дар тамоми мамлакат эълон намуд, ки агар зани ӯ писар зояду дар рӯзи таваллуд шудани ӯ дар хонаи ягон каси дигар низ писар ба дунё ояд, онро ҳам ба фарзандӣ қабул мекунад.

Нӯҳ моҳу нӯҳ рӯзу нӯҳ соат гузашту чашми зани подшоҳ равшан шуд. Вай писар таваллуд кард. Ҳамон рӯз дар хонаи як подабон ҳам писаре ба дунё омад. Подшоҳ писарчаи подабонро оваронда ба худ фарзанд хонд.