Бечора ин мард, барои пуле, ки гум кардааст, мегиряд. Ва дили ҳама ба ӯ месӯзад.

Оҳ, ҳама рӯз, ҳама шаб ман ҳам мегирям, барои он Ёр, ки гумаш кардам. Ва ҳама дар ин ҳол ба ман механанд ва санги маломатам мезананд.

Кӯдак ки будам, номаҳои ҳама ошиқонро ба дилдорашон мерасондам. Ҳолӣ номаи маро ҳеҷ кӯдаке намебарад. Ҳама кӯдакон, ки Ёрро шинохтанд ва дил ба Ӯ доданд.

Ӯ маро мегӯяд: Ман туро фиреб медиҳам.

Оҳ, Ӯ намедонад, ки ҳар чӣ аз Ёр мерасад, хуш аст.

Мо ҳама он Ёрро мехоҳем, аммо намедонем он Ёр киро мехоҳад.

Даъвии Ишқ аз ту бархост. Ва ҳазор сол бад-ин даъвӣ дар оташ сӯхтӣ. Оҳ, аз чӣ пас аз ин чароғи меҳрро дар вуҷуди худ наафрӯхтӣ?

Мегӯед, он Ёри ман бас ситамгар аст. Оҳ, чӣ гуна ситами Ӯро дарёфтед? Аз ҳама ранҷу шаби бехобии ман? Ман ба ин ҳама хушам, ман ба ин ҳама зиндаам ва Ӯро зиндагии худ медонам. Барои Худо, меҳрубонтар аз Ӯ касе нест. Охир, бад-ин тӯҳмат боре шуморо сазо намедиҳад, аммо маро ба худ бештар ошиқ месозад.

Ду ҳазор сол аст, ки маро миёни оҳу дард нишондааст, то чашм ба рӯяш боз накунам, то забонро ба санояш накушоям.

Оре, аз паси садҳазор сол низ бад-ин ҳол мемонам ва аз гирифторӣ раҳо намеёбам. Оҳ, дар он рӯз ҳама ошиқони худро ба нидо мехонад ва ман дар он миён нестам. Агарчи намегӯяд,