САГВАФО

Пиразан ва саги пир шабонгаҳ сайр баромаданд. Саг дӯст медошт хилватгаҳи боғро. Дар ҳоли ғарами ахлоту тӯдаро тит карда, пораи гӯшт, устухон ва умуман хӯрдание меёфт, бароиш ид буд. Ин шом пиразан Гулӣ гӯё қасдан роҳашро дигар кард. Саги пир натавонист чун ҳароина атрофи ахлотпарторо бӯ бикашад. Бадбин набуд пиразан. Сари тоқ мезист. Ҳарвақта соҳибаш дар боғ занҷирро аз гарданаш сар медод. Саг кутиҳои олудаи консерваю мурабборо мелесид, бахташ омад мекард, устухон меёфт ва паст-пастак нолиш мебаровард.

Саг мудом бо соҳибаш якҷоя мегаштанд. Аксар сокинони шаҳр пиразан ва сагро мешинохтанд. Гулӣ ба касе кор надошт, ҳамроз надошт. Иддае одамбезораш мегуфт. Пиразани тоқа ҳайвонро фарзандвор мепарастид, ҷойи хобашон ҷудо-ҷудо буд. Саг чорро пур карда, қадам ба панҷ мениҳод. Соҳибакаш ба андозаи тавон ӯро мехӯронид. Яке мурғи хиёли кампир дар шохаи садаи навҷавониаш нишаст.

...Вайсиддин ӯро бо ошиқиҳои зор гирифт, тӯяшон замонавӣ гузашт. Ёру ошноҳо нӯшбод гуфтанд. Ниҳоли сояафгани сараш бармаҳал хазон дид, чароғи хонадонаш мурд. Хешонаш дар шаҳри дуре монданд. Ҷавонзан дигар шӯ накард. Гиребонгири марг мегиристу дар нами болишт каме тасби дилаш мешикаст. Моҳе ба иллати сустии асоб дар шифохона хобид. Табибон тавсияш доданд, ки тоқа назияд, танҳоӣ низ беморист.