Як рӯзи дамгирӣ Гулӣ ба бозори сагҳо роҳақӣ шуд. Хиёлан саги маллаеро медиду онро харидорӣ мекард. Сағфурӯше хандид, ки ба хости дили ӯ модасаг ҳанӯз кучук назойида. Ӯ дандон сафед накард, «ғами маро гӯгирд назан...» — гуфту бас. Охир саги малламӯе харида ба хона овард, бароиш дар айвон ҷой соз кард. Пораи нону ҳасиб хӯрондаш. Аз мағозаи хоҷагӣ занҷир харид. Ҳине ба гардани саг занҷир меовехт, ҳайвон дар асирӣ ҳақир шуд. Як-ду шаби аввал баланду бадвоҳима ҷаккид, ҳамсояҳо безори ҷон ба ғайбати вай забон мекушуданд. Занҷирашро дошта поёнаш мебурд, чанде дар кӯчаҳо мегашту ором мегирифт. Хуб, ки дигар саг ӯро зери таъну лаъни ҳамсояҳо нагузошт, Шарик номаш монд.

Саг оромона дар хона дум ликконда мегашту Гулӣ бо ӯ гап мезад. Гоҳи ҷумбуҷӯли соҳибаш дар ошхона сатили пучоқҳоро бо ду пойи пешаш медошт. Агар ба дӯкон мерафт, тӯрхалтай симинро зери дандонҳош гирифта, дар остони дар меистод. Оташ дармегиронд, гӯгирдро кофта меовард. Субҳидам ба ав-ави пастакаш Гулиро аз хоб бедор мекард. Ба ҳамаи ин безабон омӯхта шуда буд. Ҳамсояҳо пиразанро бад медиданд, ки ба хона як саги ҳаром овардааст. Сагераҳои дайду сагро санг зада мегурехтанд. Касе ононро сазо намедод, пиразан ғам мехӯрд. Ва, рӯзе бо сарзаниши мӯйсафеде хайрият, онҳо аз ин амали зишт даст кашиданд. Ба кампир ҳам мушкил буд. Ӯро ҳеҷ кӣ суроғ намекард. Нимрӯзӣ ё шомгоҳӣ аз ҳисоби нафақааш барои саг гӯшт ё моҳишӯрак мехарид. Худ бо пораи ҳасиб шабро ба рӯз мерасонд.

Момои Гулӣ ҳафтадармиён бадани ҳайвонро собуншӯй намуда, пашмафро шона мезад. Пашми маҳин ба дастон форам мерасид. Шарикро шоша ё наҷосат азоб медод, пеши дар истода, бо ноҳунош харош-харош мекард ва пиразан ба дашти васее мебурдаш. Аммо имшаб...