СОНИ СИЕҲ

Ай дӯст, чаро зи дарди ман бехабарӣ,
Бишкаста вафо дар талаби симу зарӣ.
Дар даҳр насиби мо, ки танҳо кафанаст,
Он ҳам ба гумоне, ки барӣ ё набарӣ.
(Моли халқ)

Шаби ялдое, ки маҳтоб хирман мезад, ситораҳои давродавраш парвонаҳои атрофи шамъро ёдрас мекард, замин моломоли нури зиё буд, нури сахо буд, порааб-ре нимаяки маҳтобро ламсида гузашт ва андактар аз як ҳавлии гузари Тор овози ҷигарсӯзи гиря ба дилҳо чанг андохт, дарвоқеъ бидидем, ки ахтаре як лағжиду барқпош омада, бар болои ҳаётае нарасида нопадид шуд. Ситора буд он, ситораи раҳшоне! Ситорае, ки шабҳои маҳтобӣ як гӯшаи осмонро зеб медод, ҷояш холӣ монд.

Пиразани накӯҳисоли Холмоҳ аз молу ҳоли дунё як бародари ӯгай дошт. Дигар дар ӯ на падару на модаре, на апаву на хоҳаре. Ҳар чизАКЕ меёфт: хоҳ қанду қандалот, хоҳ себу шакалот, хоҳ ноку ҳандалак, хоҳ туту чошалак мебурду мерехт болои дастархони ӯ. Хуб аст, ки бародараш рӯи хуш бидиҳад. Пирдухтар буд, мешармид. Соҳиби ҳавлӣ ором не, бо ҷанҷолу бо ҳай-ҳай хона меомад. Холмоҳ феълан хешро ба карӣ меандохт.

Пайванди ягонаи кампирро Маҳмуд ном буда. Чашми росташ азалӣ намедид. Дар зимни нобиноии ӯ баъзеҳо аз галу калоча китобҳо навиштаанд, китобҳои бемуковаю беному немуаллиф! Мегӯянд то раҳгардоншавӣ ду чашми бино доштааст, вале аз беадабӣ ба ин ҳол афтода. Ин мардак ба хонае на бо даъват, на бе даъват, на бо исрор, на бе исрор ҳамсояшинӣ намерафт ва ташрифи касеро ҳам хуш надошт. Афту андом, раҳгардӣ,