Ва Насрулло пастаку таҳдор хандид. Дигарон пайрав шуданд. Газо бо баҳонае хесту хонашон рафт. Сари ҳамон шӯҳӣ аз Убайдулло дурӣ меҷӯст? Не, табиаташ ҳамонгуна бепарво, бедард мегардад. Агар дидор медиданд, самимияти пешина набуд. Бемор ин ҷузъи ҳаёташро шабҳои навмедӣ, ки ба сол баробар меомад, меандешиду аз хатоҳош андӯҳ мехӯрд. Бале, меҳаросид аз шабҳангом. Лашкари фикрҳои печида азияташ медод. Инсон дар вартаи табоҳ аз кардаву нокардаҳо пеши худ ҳисобӣ мекардааст.

Мардуми деҳа Убайдулло ва Насруллоро аз хурдӣ як себи дукафоӣ мешинохтанд. Ва дӯстии дерин баробари садамаи ёри мушфику меҳрубон чанде хаёливу савдонома мегашт. Ҳар шаб назди ошнои маҷрӯҳаш мерафт. Воқеан, Насрулло табиби дандонсоз буд. Як бор ӯ ба шӯҳӣ пеши Убайдулло гуфт:
— Ошно, бихоҳӣ аввали қорамро аз дандонҳои ту сар мекунам.
— Чӣ, ман мавриди таҷрибаомӯзӣ қарор дорам?
— Нафаҳмидӣ, бо соҳиби дандонҳои тиллоӣ ба хонаи духтардор хостгорӣ меравем.
— Э афандӣ, ба духтар хуш оӣ, дандонта ҳам нигоҳ намекунад.
— Хоҳ духтариҳои асри кӯҳан будаанд.
— Зан мардум аксаран зоҳирпараст мешаванд.
— Убайдулло! Мехоҳам ҳамеша назди ту бошам.
— Биё, бо ҷону дил қабулат мекунем.
— Агар ҳуҷраи дандонсозиро дар манзили шумо ҷой соз бикунам, мӯйсафеди падарат розӣ мешавад?
— Инаша машварат месозем. Ту асбобу анҷомта тайёр бикун.

Ва рӯзи баъд Насрулло ҷизу чораи тиббиашро ба манзили дӯсташ кашонд. Не, дар ҳавлии худашон ҷойи васеъ бо лавозимоташ муҳайё буд. Лек ӯ мехост, ки ҳамнафаси дӯсти ҷониаш бошад.

Хушо, ҳар шаб Насрулло назди дӯсташ хазлу мутойиба метафсонд. Бо шарофати вай дигар ошноҳо низ гирд омада, Убайдулло гузашти вақтро чандон пай намебурд. Қорафтодаҳо ба ҳуҷраи табиб омада, сари қадам аз ҳоли бемор огоҳӣ меҷӯстанд.

Бемор бо дидори дӯсти азиз дардашро саҳл фаромӯш карда буд. Зеро, Насрулло ҳар дам бо баҳонае назди ошнояш медаромаду як шӯҳӣ ё латифа мегуфту вайро механдонду мерафт. Акнун пизишк