— Кабки рав кайҳо гузашт. Дар ҳавои ғубор паррандаҳо раҳгум мезананд. Ё пир! — аз паҳлӯ бошаст гузаштани мошине Малаҳро як қад парронд.
— Ҷанозарав буд-чӣ?
— Сечароғи оловистон қаҳршона меорад, бачаи тағо!
— Ба шикор рафтай, акаи Малаҳ?
— Э-э, дар ҷавонӣ чӣ корҳое кардаам. Худо набахшадам, вой бар ҷонам, дар дӯзахи таҳина месӯзаме.
— Ту Малаҳшоҳӣ!
«Саманд»-и Малаҳ ларзида-ларзида кӯҳтали ноҳамворро боло мебаромад. Чунонки дар гаҳвора меҷунбониданд моро. Вай миҷҷа назада, фармонро гиротар медошту аз завқ ба шишаҳои пешрӯ бӯсаҳо зада, чашмаконаш ба дудбаро «о, дар овозат ҷонам-е!» мегуфт. Ларзиши чорчархаи нимсоз ба танам ларза меандохт. Кай ба фароз бароем, ки хотирамон ҷамъ шавад. Аз Малаҳ қаҳрамон месохтам, сӯям хумор меандохт.
— Мулло Нураҳмад дар садамаи мошини ҳамин ҷо ҷон дода буд. Ана, мазораш.
— Чанде болои замин қанотак мезанему меравем. Фарёд!
— Ба арвоҳаш дуо бихонем-чӣ?
— Аҷаб кори хайре!
Ва мо фуромада дар гӯшае аз гузаштаҳо ёд кардем. Малаҳ олуда ба ғам нафас кашид. Аз пайроҳаи молгузар ба пойини дара ҳамбида, даст ба хок бурд.
Пардаи ғафси ғубор дарунтари дара кӯчида, Малаҳ дар анбӯҳаш нопадид монд. Тӯлонӣ истод. Шамол ҳароина барӣ рӯву ҷомаамро мелесид. Сурати одамони канори истгоҳи сангин хира-хира метобид. Аз баландии теппа рӯ ба дара фарёд кашидам:
— Ҳо-ой, Малаҳ-шо-о-ох!! Ту дар куҷоӣ-й й-й-й?
— ...
— Э мардак, овоз барор, ҳастӣ?!
— ...
— Зуд биё, ки «асп»-ат бесоҳиб мо-о-онд!..
Ғубор замину осмонро печид. Дилам ба Малаҳ сӯхт. Даррандае ба гораш бияфканад — чӣ бисёр хукҳои ваҳшӣ! — ва ҷасадашро наёбем, пеши зани ӯ чӣ посух медиҳам?
Торикӣ тарс мезод. Шабаҳе аз пойин рӯболо неомад. Малаҳ