бо шеър мебардорам...

— Рафиқон! — ба чашм айнак мондаву болои варақҳо парӯ зада, мисли мурғи кур овоз мебарорад райиси пакана. — Деҳқонони колхози мо аз қарорҳои партия ва ҳукумати ҷоноҷон илҳом гирифта, дар соли хотимавии панҷсола шабу рӯз меҳнат карданд. Албатта, обу ҳаво номусоид омад. Бригадаҳо ҳосилнокии ҳар гектар пахтаро ба 40-45 сентнери расониданд. Агар азму ҷазми қавитар шавад, ба бобои Миралӣ мерасем. Вале аз беҳафсалагии саркорони алоҳида аксар қитъаҳо сӯхт аз беобӣ! Ну, как же это так-а? Чаро заминҳои бригадаи Абдулло аз об танқисӣ намекашад? А?!

Чанд тан ба миёни гапи райис лагад зада, шӯр меангезанд.

— Об дар тайи биниш, чӣ азоб мекашад? — пичинг мезанад Қарабеки даҳвобоз.

— «Имсол аз серобӣ себ пӯсид-ку?!» — пастак садо мебароранд ҳасудони падарам.

— Дурӯғ-ториқии имон! — ба ҳифзи дӯсташ бармехезад Ҷӯрахони Давлат.

— Гуноҳ надорад Абдулло Ҳасанов! Як радда себа тортанак печида, кирм хӯрда пӯсонд...

Бар ивази пичингпаррониҳо падарам бурути ғафси сиёҳашро тоб медиҳаду нӯмос нӯшханд мезанад.

Райиси пакани кӯтоҳгардан ба хай-ҳайи мунозирагарон эътибор надода, мехост ҳарчӣ зудтар маърӯзаашро ба итмом бирасонад. Ба деҳқон мардум гапҳои қоғазӣ намефорад. Садоҳои эътирозӣ панҳам паҳн мегашт. Норқули Эгамбердӣ оташин бонг мезанад:

— Ба-асс! Калтапочакам об фуровард-е! — мушт ба минбар кӯфт райис. — О, монед маърӯзаа тамом кунем, баъд навбати шумоҳо. Хӯб-мӣ? Ҳамчун коммунист баромадамро бо чунин суханон нуқта мегузорам:

Занда бод «тиллои сафед» — рӯи сурхи марди деҳқон!

Бигзор, дӯстии байни халқҳои СССР поянда бошад!

Зери байрақи марксизм-ленинизм ба пеш, ба сӯи ғалабаи коммунизм!

Мо дар «Коммунизм» зиндагӣ дорем!

Урра-а-а, рафиқон!!

Толорбудаҳоро афкори сарвари хоҷагӣ муддате мулзам нигоҳ медорад. Райиси пакана хӯсавор намеҷунбид. Муҳокимаи маърӯза