Лаппак омаду харбузадуздро якбора аз пушт дошт. Ҷавонакро сояи даст накард, балки оҳиставу нарм аз теғаш гирифта, рафтанд ба зери каппаи ҳасин. Дузд бисёр мехост бигрезаду афту андоми полизбонро набинад. Вале зери фишори ангуштони шахшӯли мӯйсафед ба куҷо мегурехт? Чун оҳанрабо дошта буд ӯро марди пир. Ба халосгар зор буд бача. Ҳм, ба полизи бегона хисорат овардааст, пеши бандаҳо ку бахайр, ба ҳузури парвардигор ҷавоб хоҳад гуфт. Бобои Расул ӯро ба паҳлӯяш бишонда, рӯ ба маҳтоб гуфт:
– Бачаи кӣ, ошно?
– Нури чашмони Вализода.
– Пайванди ҳамон шоири номдорӣ?
– Ҳа.
– Эҳ, вай шӯх буд-е. Бачаҳалок мурдаро механдонд. Гули маҷлискунҳо буд, ҳа. Ана, сари мақсад биоем, ки обрӯи шоир ронда харбузадузӣ омадӣ?
– Нафаҳмидам, бобо.
– Чӣ хел? О, хӯрҷин болои хар партофта, хала зада омадӣ, даҳ харбузаи сабза бедумча қандиву баласт афтодан пас намефаҳмӣ?
– Хаёлам, ки ба бӯстони худамон даромадаам...
– Ҳаҳ-ҳа-ҳа-а-а... Сағираи падар шӯх будай, – мӯйсафед Расул шикамсерӣ хандид. – О, балое, худо гӯсфанди кал нагир. Гуфтаанд-ку: «дуздиро ғарӣ пинҳон намонад паси сари шӯхи хар». Бачаи шоире! Харбуза даркор буд, рӯз меомадӣ, хӯрҷинка пур карда мегуселдам. Торик-торики шаб мехаливу бобота нофори хоб мекунӣ, айб нест?
Дуздии бачаи Вализода сари ҳамон панди пирона тамом шуд.
Ва, Сайвалӣ ҳамроҳи бобо сари роҳ нонҳои гармак харида, болои кати нақшини чойхона таъом ошомиданд. Ҷавони ситорагарм ба саропои мусофири ғамзада менигаристу шиноси дерина ба замин. Ҳарду розҳои ширин мегуфтанд бо нигоҳеву забонпон намегашт. Ҳайҳот, дарди марди пир сабук намешуд. Бачаи ҳамсоя мегуфт, ки бафурча чой бинӯшад, ба хонаи ҳамон одами «худӣ» мебарадаш. Пирамард хуб дам хост кард. Ба ҷавони ғамгусор дуои нек дод. Ҳарду бархоста то остонаи дари хонаи шинос омаданд. Сайвалӣ чаппасар ҷониби бозор баргашт.
Соҳибхоназани нуронӣ мӯйсафедакро ношинохта бошад ҳам,