ё не, фаҳмида намешуд. Дуди ғафсу ғализ димогашро сӯзонд магар, Мария кӯтоҳ-кӯтоҳ сулфида, рӯй тофт.
— Рафиқ капитан, шумо ҳамин ҷоед? — пурсид Мария худро тез-тез бод карда истода.— Бай-бай-бай, ин чӣ бало?
— Чӣ, гурехт гуфта тарсидӣ? — бо овози ғафси ларзон ҷавоб дод капитан.
— Охир, шуморо надида истодаам. Чунон дуд кардед, ки...
— Чӣ кунам? Ангишт нест. Қоғаз, хасу хошок сӯхтам. Охир, аз тири душман намурда, аз хунукӣ мурам?
— Хе-е, як халта тамоку кашидам гӯед?
— Ин гапат ҳам рост.
— Салом, рафиқ капитан! — даст ба чакка бурдам.
— Салом. Маҳорка дорӣ? — пурсид капитан ва шӯхномез илова кард: — Ин Мария маро ба гауптвахта овардагӣ.
— Ҳеҷ гап не, дам мегиред, — гуфт Мария маҳоркаро аз кисаи ман гирифтаю ба капитан дароз карда истода. Баъд ба кашидани шинели ман ёрӣ расонд.— Бечора аз дасти чапаш захмдор шудааст.
— Ҳеҷ гап не, бо пои худаш омада бошад, одами хушбахт будааст. Аз они ман ҳам сабук. Фақат ин Мария воҳима мекунад, — ба Мария рӯ овард капитан — Тезтар аз паяш шаву баъд маро гусел кун. Як рӯзи дигар истам, торс мекафам.
— Вақту соаташ мерасад.
Мария бо чаққонии том захмҳои маро дору кард, докапеч намуд. Баъд ба шинельпӯшии ман ёрӣ расонд.
Сонӣ дастамро бо дока ба гарданам овехта гуфт:
— Яраатон хавфнок не, баъд аз понздаҳ-бист рӯз боз ба қатор медароед. Ба ҳар ҳол эҳтиёт кунед, шамол нарасонед. Дуруст?
— Хуб.
— Акнун гӯед, аз кадом ротаед?
— Рости гап кадом рота буданашро намедонам.
— Шумо чӣ хел аскар, ки аз кадом қисм буданатонро намедонед?
— Шояд аз осмон фаромада бошад? — хандид капитан.
— Мебахшед, рафиқ капитан, — узрхоҳӣ намудам,— мо нисфи шаб расида омадем. Дина эшелонамон зери бомбаборон монда буд. Зиндамондаҳо ба ин тараф пиёда омадем. Омадему ба окоп даромадем. Фурсате нагузашта ҷанг сар шуд.