КИШВАРКУШОИИ АРАБҲО

Парҳ намудани дини нав дар берун аз марзҳои Арабистон аз вазифаҳои муҳимтарини ҷонишинони Муҳаммад (с) буд. Ҷонишинони Муҳаммадро (с) халифа меноманданд. Халифаи нахустин Абубакр (солҳои хилофаташ 632–634) тавонист саркашии қабилаҳои арабро барҳам диҳад ва ягонагии уммати исломро таъмин намояд.

Ҳанӯз дар замони ҳаёти худ Муҳаммад (с) ба шоҳаншоҳи Эрон Хусрави Парвиз нома навишта, ӯро ба ислом даъват намуд, вале ӯ аз ин дархост нороҳат гардид ва номаро пора-пора кард. Паёмбар (с) ҳамчунин ба подшоҳони Руми Шарқӣ (Византия), Миср, Ҳабашистон ва Баҳрайн нома навишта, онҳоро низ ба ислом даъват кард.

ДАР НОМА КАДОМ ШАРТҲОРО
ПЕШНИҲОД МЕКАРДАНД?

Кишварҳое, ки ба онҳо нома ва сафир фиристода мешуд, мебоист аз се пешниҳод якеро қабул мекард. Нахустин шарт пазируфтани ислом буд. Шарти дуввум: агар мусулмон намешуд, бояд ҷизя медод. Шарти сеюм дар сурати напазируфтани ду шарти аввал омода шудан ба ҷанг буд.
Бештари кишварҳо шарти сеюмро қабул карда, дар ҷангҳо мағлуб шуданд. Дар фурсати кӯтоҳ арабҳо тавонистанд, кишварҳои Эронзамин, Миср, Сурия, Африқои Шимолӣ, Испания ва ғайраро тобеи худ кунанд.