Оре: Дар ғарибӣ зарраи хоки диёр,
Ҳамчу ганҷи сина дорад эътибор.
Қатраи оби Ватан нӯшида кас,
Бишканад гӯй хумор аз чашмасор.

Ҳиссиёти ватандӯстӣ ин худ садоқат ба Ватан, саъю кӯшиши ба нафъи вай хизмат кардан аст. Маънии калимаи Ватан дар ашъори шоирон мавқеи хоса дорад. Ҳаким Фирдавсӣ дар «Шоҳнома»-и безаволи худ, ки саршори ғояи ватандӯстӣ ва адолатхоҳист, ҳифзи кишварро аз баҳои ҷон болотар гузошта, гуфтааст:

Ҳама сар ба сар тан ба куштан диҳем,
Аз он беҳ, ки кишвар ба душман диҳем.

Дар ашъори Ҳабиб Юсуфӣ Ватан ба таври мушаххас ва образнок тасвир ёфтааст. Ватан барои ӯ ҳамчун хонаи умед ва бахшандаи бахту саодат, модари азизу меҳрубон мебошад:

Ватанро бинозам, маро дар канор,
Чу модар гирифту намуд бахтиёр...

Мурод аз офаридани образҳои ватандӯстона дар адабиёти олам бешубҳа, бедор кардани ҳисси ифтихори миллӣ ва муҳаббат ба марзу буми аҷдодӣ аст. Вале вазифаи мо танҳо аз Ватан ва бузургони миллат ифтихор кардан набуда, ба корнамоӣ ва ҷонфидоии нав, кашфи падидаҳои нодир вобаста аст.

Тавре ки устод Лоиқ гуфтааст:
То чанд ту бо гузаштагон менозӣ,
Бо Рӯдакию ба Ҳофизи Шерозӣ.
Вақт аст, ки сари минбари озоди сухан,
Саъдии дигар, Ҳофизи дигар созӣ.

Вақт довари даврон аст. Набояд «рӯ» зоеъ сарф намуд, зеро омӯхтану донистан ягона роҳи ба Ватан хизмат намудан мебошад.