Қонуни № 28

Худро бо намунаҳои мусбат иҳота кунед

Фарз мекунем, ки қарор додед торте пазед, ки аз торти қанноди машҳур камӣ надошта бошад. Ба шумо як дорухат лозим мешавад ва эҳтимол пеш аз он ки натиҷаи дилхоҳ ҳосил шавад, бояд якчанд кӯшиши озмоишӣ анҷом диҳед.

Аммо агар шумо дар ҳар як ҷузъиёти дорухат ба таври қатъӣ риоя кунед, шумо ба натиҷае хоҳед расид, ки аз натиҷаи профессионал бадтар нест, ҳатто агар шумо қаблан пирожни пухта накарда бошед.

Шояд барои таҳияи ин дорухат ба ошпази қаннодӣ солҳои озмоиш ва хатогӣ лозим шуда бошад. Бо истифода аз натиҷаи кори ӯ метавонед ин солҳоро сарфа кунед.

Мо ҳамеша зери таъсири касе ҳастем

Дар Юнони қадим барои волидон кофӣ набуд, ки фарзандони онҳо дар як рӯз чанд соат дар мактаб гузаранд. Онҳо кӯшиш мекарданд, ки кӯдакон чанд сол бо муаллим зиндагӣ кунанд. Онҳо боварӣ доштанд, ки муоширати ҳамарӯза бо мураббӣ беҳтарин мактаб аст.

Ҳеҷ чиз ба мо мисли одамони гирду атроф таъсир намекунад.

Шояд шумо фикр кунед, ки ман каме муболиға карда истодаам, аммо ин дуруст аст. Мо танҳо ба фаҳмидани принсипҳои майнаи инсон шурӯъ кардаем, аммо олимон аллакай ба ақидаи умумӣ омадаанд, ки майна тамоми маълумотро дар бораи воқеаҳои дар атрофи мо рӯйдода ҷамъ мекунад.

Шумо метавонед тасаввур кунед, ки чашмони мо камераҳои телевизионӣ ва гӯшҳои мо микрофон мебошанд. Мо аслан ҳама чизеро, ки дар муҳити беруна рӯй медиҳад, сабт мекунем ва ин маълумотро дар хотира нигоҳ медорем. Дар шакли хеле соддашуда мо метавонем зери шуури худро дар шакл тасаввур кунем як кассетаи бузург, ки ҳама чизеро, ки мо аз сар гузаронидаем, сабт кардааст. Аммо магар дар ин маврид чунин тахмин кардан аз рӯи ин кассета тандо он чизе, ки дар он сабт шудааст, такрор кардан мумкин нест? Маълумоти дигар аз куҷо пайдо мешавад?

Шумо ба шахсе, ки пайваста танҳо як кассетаи сабти Майкл Ҷексонро гӯш мекунад ва ҳамзамон умед дорад, ки рӯзе Моцартро мефаҳмад ва дӯст медорад, чӣ гуна муносибат мекунед?

Беҳтарин усули таълим

Мо аз дигарон бештар аз он ки шумо фикр мекунед, қарз мегирем. Аммо баъзеҳо боварӣ доранд, ки мо аз дигарон танҳо он чизеро, ки барои мо муфид аст, қабул мекунем. Дар асл, мағзи мо ҳама чизеро, ки мо дарк мекунем, нигоҳ медорад, асосан ба таври худкор.

Ва ин хуб аст, зеро чунин равандҳо ба мо имкон медиҳанд, ки самараноктар омӯзем. Вақте ки мо чизеро «сабт» мекунем ва баъд онро «бозӣ мекунем», раванди таълим комилан табиӣ сурат мегирад. Ин усул аз таълими мақсадноке, ки дар мактаб истифода мешавад, хеле бартарӣ дорад.

Мисолҳоеро ҳама медонем, ки шахсе, ки солҳои тӯлонӣ барои омӯхтани забони хориҷӣ муваффақ набуд, ба кишваре меафтад, ки ҳама бо он ҳарф мезананд. Пас аз чанд моҳ, ӯ хеле тоқатфарсо забонро аз худ мекунад. Мо ҳеҷ гоҳ аз китобҳо омӯхта наметавонем, ки аз ин усули омӯзиши ғайриихтиёрӣ бо тақлид чӣ ба даст оварда метавонем.

Кӯдакон забони модарии худро ба осонӣ аз худ мекунанд, ҳарчанд душвор бошад ҳам. Онҳо инчунин тамоми хусусиятҳои фарҳангии ин кишварро қабул мекунанд. Ин барои онҳо душвор нест, зеро онҳо бо тақлид ба дигарон меомӯзанд. Албатта, онҳо на ҳама одамонро, балки пеш аз ҳама онҳоеро, ки дар муҳити наздики онҳо ҳастанд, нусхабардорӣ мекунанд. Аз ин рӯ, тарзи фикрронӣ ва эҳсоси мо на аз рӯи асл, балки аз муҳити зисте, ки мо дар он ба воя мерасем, муайян карда мешавад.

Эҳсосот ва фикрҳои одамони гирду атроф

Бо калонсолон дар тӯли ҳаёт, ҳамон чизест, ки бо кӯдакони хурдсол рӯй медиҳад. Мо доимо таъсир мерасонем. Ҳама вақт дар «кассета»-и мо чизе «сабт» мешавад. Ва ҳар чизе ки ба ин ё он тарз навишта шудааст, дар ҳаёти мо инъикос меёбад. Тасаввур кунед, ки ҳама дар атрофи шумо ҳайкалтарош ҳастанд ва шумо худ як блоки мармар ҳастед. Ҳар як шахс ламси худро ба ин блок мегузорад ва шуморо мувофиқи ғояҳои худ ташаккул медиҳад. Ҳар кас дар шахсияти шумо тағйироте мекунад, ки ислоҳ кардан душвор аст. То он даме, ки шумо бо одамон муошират накунед, шумо мемонед собиқ. Аммо ҳар вохӯрӣ бо шахси дигар дар шумо осори худро мегузорад.

Ин аст он чизе, ки ба мо имконият медиҳад, ки омӯзем. Андешаҳо ва эҳсосоте, ки мо имрӯз дорем, моро водор сохт, ки мо ҳастем. Аммо ҳамон фикрҳо ва эҳсосот моро ба он чизе, ки дар оянда мехоҳем, водор карда наметавонанд. Ин маънои онро дорад, ки мо наметавонем як хел бимонем ва натиҷаҳои гуногунро интизорем. Агар мо хоҳем ба чизи нав ноил шудан, шумо бояд ба тарзи нав фикр кардан ва эҳсос карданро ёд гиред.

Кӯдакони хурдсол баён кардани эҳсосотро аз калонсолон меомӯзанд, ба ҳаракатҳои онҳо тақлид мекунанд. Айнан ҳамин чиз ба мо низ дахл дорад.

Беҳтарин чизе ҳиссиёти одамро бо ҳаракати худи ӯ фаҳмидан мумкин аст, зеро ҳаракат ва эҳсосот ба ҳам зич алоқаманданд.

Барои қабул кардани фикрҳои шахси дигар, шумо бояд ҳамон тавре ки ӯ гап занед. Ин раванди таълим назар ба он ки ба назар мерасад, хеле тӯлонӣ мегирад. Мо тамоми ҳаёти худро меомӯзем ва фикру ҳиссиёти дигаронро қабул мекунем.

Мутаассифона, мо ҳама чизро дар як саф дарк мекунем

Бартарии ин усули омӯзиш дар он аст, ки мо беихтиёр ва пайваста меомӯзем. Бо вуҷуди ин, он як камбудӣ низ дорад. Мо наметавонем огоҳона чизеро, ки мо нигоҳ дорем, филтр кунем.

Шахсе, ки барои ноил шудан ба муваффақият кӯшиш мекунад, аммо ҳеҷ гоҳ ба он ноил намешавад, метавонад танҳо "рекордҳо" -и нодурустро бозӣ кунад.

Ҳар дафъае, ки шумо дар роҳи бартарафнашаванда дучор мешавед монеаҳое, ки дар магнитофони хаёлии худ тугмаи «Исто» -ро пахш кунед ва ба «кассета»-и навохтаатон аз нуқтаи назари танқидӣ баҳо диҳед. Шумо дар он ҷо чӣ доред? Шояд тағйир додани сабт маъно дорад? Ба фикри шумо кадом кассета ба шумо бештар мувофиқ аст? Фақат «мусиқии дигар»-ро орзу кардан кифоя нест. Он бояд аввал «навишта шавад» ва барои ин бояд худро бо одамоне иҳота кунед, ки он тавре ки шумо мехоҳед зиндагӣ мекунанд. Шумо метавонед аз онҳо хислатҳои заруриро қабул кунед.

Интихоб аз они шумост

То синни муайян мо наметавонем худамон интихоб кунем, ки бо кӣ муошират кунем. Мо худро ба маънои муайян "қурбонони" муҳити мо меёбем, ки ҳам хуб ва ҳам бад буда метавонанд. Дар айни замон, зери шуури мо новобаста аз он ки мо онро мехоҳем, ба таври муайян барномарезӣ карда мешавад.

Чун калонсолон мо ҳамеша дар иҳотаи ду гурӯҳи одамон ҳастем.

Як гурӯҳ ба мо ниёз дораду гурӯҳи дигар не. Мо дар назди гурӯҳи якуми одамон масъулем ва бояд ба онҳо ёрӣ расонем. Аммо биёед фаромӯш накунем, ки агар мо худамон қавӣ шавем, кӯмаки мо метавонад самараноктар бошад.

Дар гурӯҳи дуюм, ки аслан ба шумо ниёз надорад, одамоне ҳастанд, ки эътироф мекунанд, ки шумо бояд омӯхтан ва рушд кунед, аммо онҳое низ ҳастанд, ки мехоҳанд рушди шуморо суст кунанд ва боздоранд. Шумо бояд бидонед, ки шумо дар байни ин гуна одамон қобилияти интихоб кардан доред. Мо набояд бо ҳар касе, ки ба роҳи шумо халал мерасонад, вақт гузаронем. Иродаи озоди мо назар ба он ки мо фикр мекунем, қавитар аст.

Мо ба тақдири худ таъсири калон расонда метавонем. Аксарияти одамон дарк намекунанд, ки қудрати онҳо дар ҳуқуқи интихоб аст. То пирӣ онҳо дар мақоми кӯдакони хурдсол боқӣ мемонанд, ки имкони интихоби муҳити дигар барои худ надоранд.

Мо метавонем бошуурона муайян кунем, ки кӣ ба шумо таъсир мерасонад ва «барнома» мекунад. Албатта, зеҳниро ҳамин тавр хомӯш кардан мумкин нест, аммо мо метавонем интихоб кунем, ки бо кӣ муошират кунем. Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки моро ба коре маҷбур кунад ва ба рушди мо халал расонад. Мо устодони ҳаёти худ ҳастем.

Оқибат

Мардум ба ин фикр гуногун муносибат мекунанд. Баъзеҳо ҳатто чунин мешуморанд, ки бояд фавран ҳама муносибатҳоро бо шиносҳои собиқ қатъ кард. Ба ин лозим нест. Гузашта аз ин, он ҳатто амалӣ нест.

Баръакс, шумо бояд ба шиносонатон ба қадри имкон кӯмак кунед, агар онҳо, албатта, ба он ниёз доранд. Кӯмаки худро ба касе маҷбур накунед. Касе, ки аз шумо маслиҳат намепурсад, аксар вақт ба он ниёз надорад. Кӯмак ба калонсолон ва кӯдакон бояд, чун қоида, ба як принсип асос ёбад: шумо бояд ба одамон омӯзед, ки ба худашон кӯмак кунанд.

Агар шумо худатон ба кӯмак ниёз доред, онро аз одамоне пурсед, ки аз шумо муваффақияти бештар ба даст овардаанд. Маслиҳати онҳоеро, ки чизеро намефаҳманд, гӯш кардан маъно надорад. Аксар вақт шумо аз онҳо ба ҷои маслиҳат аз вазъияти душвори худ шикоят мешунаванд.

Аз одамони муваффақ ибрат гиред. Дуруст, дарҳол савол ба миён меояд: «Муваффақият чист?». Ҷавоби хуб аз ҷониби Бесси Стэнли дода шуд: Фарз кардан мумкин аст, ки шахс агар хуб зиндагӣ мекард, бисёр хандид ва дӯст медошт, ба муваффақият ноил шудааст. Агар ӯ сазовори иззату эҳтироми одамони доно ва меҳру муҳаббати бачагони хурдсол гардида бошад. Агар дар зиндагӣ ҷойгоҳе пайдо кунад, ки ё аз гулҳои зебои парваришкардааш пур кунад, ё бо шеъри аҷиб ва ё бо рӯҳҳои наҷотёфта. Агар аз сухани сипос кам накунад, ба қадри зебоии дунё мерасид ва аз ҳарф задан дареғ намедошт, ба комёбӣ ноил мешуд. Агар ӯ дар одамон беҳтаринҳоро медид ва дар худаш саховатмандона беҳтаринро шарик мекард. Агар ҳаёти ӯ ба одамон илҳом мебахшид ва хотираи ӯ дар дили онҳо боқӣ мемонд.

Дар бораи чӣ гуна одамоне фикр кунед, ки шумо мехоҳед вохӯред ва аз онҳо биомӯзед. Агар шумо худро бо одамони муваффақ иҳота кунед, муваффақ шудан хеле осонтар мешавад. Дар атрофи шумо одамонеро пайдо кунед, ки аз шумо бештар интизоранд. Чунин интизориҳо аз ҷониби онҳо метавонанд барои рушди шумо як ангезаи қавӣ бошанд. харчанг Агар шумо худро бо ғолибон иҳота кунед, шумо ба зудӣ хоҳед дид, ки шумо худатон ба самти беҳтар тағйир ёфта истодаед. На ҳар як шиноси шумо ба чунин тағйиротҳо розӣ мешаванд. Баъзе аз онҳо кӯшиш мекунанд, ки раванди омӯзиш ва рушди шуморо боздорад.

Оё шумо ягон бор мушоҳида кардаед, ки вақте касе ногаҳон кӯшиш мекунад, ки аз сатили пури харчанг берун шавад, чӣ мешавад? Дигарон кӯшиш мекунанд, ки ӯро дошта, бозпас гиранд. Бисёр одамон низ ҳамин тавр мекунанд. Онҳо ин корро на аз рӯи кина, балки ҳамин тавр мекунанд.

Хеле муҳим аст, ки нагузоред, ки худро қатъ кунед. Агар одамони гирду атрофатон кӯшиш кунед, ки пешрафти шуморо суст кунанд, шумо ҳеҷ гоҳ муваффақияти ҷиддӣ ба даст оварда наметавонед. Шояд маслиҳати ман барои шумо хеле сахт ба назар мерасад, аммо шумо бояд бо чунин одамон бо қатъият ҷудо шавед. Нагузоред, ки дастҳои шумо баста шаванд. Дар рушди худ таваққуф карда, шумо ба худ ва дигарон кӯмак намерасонед.

Бо ин ман умуман ба ин одамон баҳо додан намехоҳам. Ҳар як шахс дар роҳи худ беназир аст. Фақат, баъзан бо мурури замон маълум мешавад, ки одамон ба ҳамдигар мувофиқ нестанд. Ин ғамгин аст, аммо шумо дар ин бора коре карда наметавонед. Дар ин маврид ба сифатҳои шахеи дигар шубҳа на- карда, қатъиян амал кардан лозим аст.

Интизом одатҳоро ба вуҷуд меорад. одатҳо муайянрафтор. Онҳо ба мо имкон медиҳанд, ки корҳои муҳимро бидуни кӯшиш ба таври худкор иҷро кунем. Калиди инкишоф додани одатҳои хуб одамонест, ки мо бо онҳо муносибат мекунем.

Барои ҳар як соҳаи ҳаёт стратегияҳои гуногун мавҷуданд. Агар мо онҳоро омӯзем, мо метавонем дар ҳама соҳа ба муваффақиятҳои бузург ноил гардем. Ин усул вақт ва кӯшиши зиёдро сарфа мекунад. Аксарияти одамон қаҳрамононро қадр мекунанд, аммо танҳо чанд нафар кӯшиш мекунанд, ки стратегияи амали худро таҳлил кунанд ва онро дар ҳаёти худ татбиқ кунанд.

Ғолибон саховатмандона ба худ хайр мекунанд. Онҳо бо одамоне муошират мекунанд, ки бо он чизе, ки аллакай доранд, қаноат намекунанд. Ғолибон боварӣ ҳосил мекунанд, ки дар атрофи онҳо одамоне ҳастанд, ки метавонанд ба онҳо кӯмак расонанд ва дар навбати худ ба онҳо кӯмак кунанд. Агар шумо худро бо ғолибон иҳота кунед, пас шумо худатон доимо рушд ва рушд хоҳед кард. Шумо ҳам ғолиб хоҳед буд.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз муҳитеро интихоб мекунам, ки дар он аз намунаҳои мусбат омӯзам:

1. Бо шахсе суҳбат мекунам, ки ба орзуи ман аллакай расидааст.

2. Таъсирҳои судмандро бошуурона интихоб мекунам. Вақтамро ба филми бемазмун ё тамоми рӯз беандеша гӯш кардани радио сарф намекунам. Диққат медиҳам, ки дар хотирам чӣ сабт мешавад.

3. Ба худ ваъда медиҳам, ки ҳар моҳ бо шахсе вохӯрам, ки аз ӯ чизе омӯхта метавонам.

4. Фикр мекунам, ки ба шиносонам чӣ гуна кӯмак кунам. Онҳоро насиҳатборон намекунам, балки рушди онҳоро ҳавасманд месозам.

5. Аз худ мепурсам: «Ба атрофиён чӣ гуна таъсир мерасонам? Оё барои онҳо намунаи мусбат ҳастам?»

Қонуни № 29

Норозигӣ аз худатонро ба ангезаи рушд табдил диҳед

Рӯзе пешвои куҳансол ба мусофир саргузашти ҷазираи зодгоҳашро, ки дар натиҷаи оташфишонии вулқон нопадид шудааст, нақл кард: Қабилаамон дар ҳафт деҳа зиндагӣ мекард. Ҳар як деҳаи худро дошт роҳбаре, ки сирри махсуси худро нигоҳ дошт. Қабила метавонист дар ҳақиқат хушбахт бошад, вақте ки ҳамаи ҳафт асрорро истифода баранд. Аз ин рӯ, ҳамаи ҳафт деҳа осуда зиндагӣ мекарданд. Вақте ки вулқон оташ гирифт, ҳар як роҳбар сокинони деҳаи худро ба қаиқҳои калон бор карда, бо онҳо ба баҳри кушод мерафтанд, то аз мушкилиҳо халос шаванд. Дар зери дуди ғафс киштиҳо дере нагузашта якдигарро надиданд ва ба самтҳои гуногун равон шуданд. Аз ҳамон вақт инчониб қабилаи мо ҳеҷ гоҳ муттаҳид шуда натавонист.

«Аммо чаро одамонро барои ёфтани боқимонда нафиристодед шаш гурӯҳ? мусофир ҳайрон шуд.

— Мо кӯшиш кардем, — ҷавоб дод роҳбар. — Чандин бор фиристодем киштиҳо бо разведкачиён, вале ягонтои онҳо боре барнагаштанд.

Бо онҳо чӣ шуда метавонист? Зеро ки шумо ҳама олиҷанобед матросхо.

"Ман фикр намекунам, ки онҳо мурданд" гуфт баъд аз он роҳбар каме андеша. «Шояд дар рафти овора гаштанашон маконе пайдо карда бошанд, ки он қадар писанд омад ва вазифаи худро фаромӯш карда бошад.

Аз афташ, ҳоло онҳо аз ҳаёт хеле хушнуданд.

---

Ҳамаи одамоне, ки муваффақияти калон ба даст овардаанд, як хислат доранд. Ҳамаи онҳо, ақаллан, аз ҳаёти худ норозӣ буданд. Ин норозигӣ қувваи пешбарандаи онҳо буд.

Норозигӣ аз кор аксар вақт чунин сабабҳо дорад:

• кор маъною мазмуни амиқ надорад;

• маош хеле паст аст;

• имкони пешрафти касбӣ вуҷуд надорад;

• вазифаҳо ҷолиб нестанд;

• кор лаззат намебахшад;

• меҳнат қадр намешавад;

• имкони нишон додани қобилиятҳо вуҷуд надорад.

Фарқи шукргузорӣ ва қаноатмандӣ

Аксарияти одамон норозигиро як хислати манфӣ медонанд. Бисёре аз мо дар айёми кӯдакӣ аз пирони худ шунидаем: «Аз он чизе ки доред, қаноат кунед». Одамоне, ки ин суханонро ба мо мегуфтанд, мехостанд ба мо чизи хуб омӯзанд, вале дар баробари ин фикрашонро дуруст баён накардаанд.

Онҳо мафҳумҳои шукрона ва қаноатмандиро омехта карданд.

Дарвоқеъ, дар байни онҳо фарқияти асосӣ вуҷуд дорад. Барои ҳама чизе, ки мо дорем, мо бояд миннатдор бошем - барои ғизои рӯи дастархон, барои одамоне, ки моро иҳота мекунанд, барои он ки мо онҳоро дӯст медорем ва онҳо моро дӯст медоранд.

Новобаста аз сатҳи даромади шумо, шумо бояд бошед миннатдор барои ҳар чизе ки шумо доред - ҳатто агар шумо як мошини кӯҳна ва квартираи хурд. Миннатдорӣ эҳсоси хеле муҳим аст. Аввалан, он метавонад барои берун кардани тарс истифода шавад. Дуюм, агар мо барои он чизе, ки имрӯз дорем, шукр накунем, дар оянда, вақте ки мо бештар дорем, гумон аст, ки онро эҳсос кунем. Ин муҳимтарин калиди хушбахтӣ аст. Шумо ягон нафари шукргузореро вомехӯред, ки хушбахт нест. қаноатмандӣчизи хеле хавфнок аст. Ҳеҷ гоҳ бо кӣ будани худ ва он чизе, ки доред, қаноат кунед. Ҳама мавҷудоти зинда бояд афзоиш ёбад.

Агар чизе нашъунамо наёбад, он мурда аст. Шахсе, ки аз худ қаноатманд аст, инкишофро қатъ мекунад. Танҳо вақте ки мо норозӣ ҳастем, мо метавонем тағйир ва рушд кунем. Дар ҳеҷ сурат набояд таслим шавед фирефтани қаноатмандӣ. Ҷонатан Свифт навиштааст: "Хушо онҳое ки чизеро интизор нестанд, зеро онҳо ноумед нахоҳанд шуд".

Касе, ки дар тарабхона чизе фармоиш надиҳад, чизе намегирад. Ин ҳаёт аст. Мо бояд кӯшиш кунем, ки он чизеро, ки аз зиндагӣ мехоҳем, ба даст орем. Ин муваффақият аст. Аммо дар баробари ин мо бояд аз он чи дорем, шукр кунем. Ин хушбахтист. Яке бе дигаре вуҷуд дошта наметавонад.

Қаноатмандӣ танбалӣ ва бепарвоиро ба вуҷуд меорад

Шахсе, ки аз худ қаноатманд аст, аз пешравӣ даст мекашад.

Дар паси консепсияи мусбати зоҳирии қаноатмандӣ, дар асл танбалӣ, бепарвоӣ ва майл надоштан ба инкишоф меистад. Аз ин ҷост, ки қаноатмандӣ ба яке аз баҳонаҳои маъмултарини беамалӣ табдил ёфтааст. Одамоне, ки ба ин беморӣ гирифтор шудаанд, илова бар ҳама, худро ба қадри кофӣ обрӯманд мешуморанд.

Дар лаҳзае, ки одам худро қаноатманд ҳис мекунад, майлу хоҳиши меҳнатро гум мекунад, пешравӣ хеле суст мешавад. Дере нагузашта ӯ мутмаин хоҳад шуд, ки бисёре аз атрофиёнаш аллакай аз ӯ пеш гузаштаанд, зеро ҳамеша одамоне пайдо мешаванд, ки аз худ норозӣ ва аз худ бештар талаб мекунанд. Қаноатмандӣ ба зиндон табдил меёбад, ки ҳар рӯз раҳо шуданаш барои як танбал душвортар мешавад.

Ҳеҷ гоҳ аз муваффақиятҳои ба даст овардаатон қаноатманд нашавед. Агар шумо муваффақиятҳо зиёд намешаванд, кам мешаванд.

На дар табиат ва на дар чамъият вазъияти оромӣ нест. Агар шумо хоҳед, ки дар ҳақиқат муваффақ бошед, шумо бояд доимо рушд кунед.

Беҳтарин ангеза барои ин норозигӣ аз худ аст.

Норозигӣ бузургтарин мукофотҳоро меорад

Норозигӣ як қувваи муҳими пешбаранда мебошад. Баъзеҳо онро шуҳратпарастӣ меноманд, дигарон аз паи беҳтарин. Ин ҳиссиёт табиатан ба мо хос аст. Он, чунон ки гуё, як қисми рамзи генетикии мост.

Хушбахттарин одамон одамоне мебошанд, ки худро доимӣ ҳис мекунанд норозигӣ. Онҳо доимо инкишоф меёбанд, ҳаёти онҳо шавқовар ва пурбор аст.

Барои ҳамин ҳам америкоиён мегӯянд: «Барои озод будан гурусна будан лозим». Норозигӣ калиди озодӣ аст.

Шахсе, ки аз худ норозӣ аст, медонад, ки ҳеҷ гоҳ ба қуллаи баланд намерасад. Мақсад барои ӯ худи роҳ аст. Вай аз процесси пеш рафтан лаззат мебарад ва барои ҳар як лаҳзаи он аз ҳаёт миннатдор аст.

Як марди хирадманд чунин гуфтааст: «Тасаввур кунед, ки мо ҳама дар як қатор ҳастем, ки моро ба иҷрошавии хоҳишҳо мебарад. Аммо дар ҳар участка касе аз он мебарояд. Ин одамон бароҳатӣ ва тасаллӣ мехоҳанд. Онҳо мехоҳанд бимонанд, зеро онҳо ба қадри кофӣ сафар кардаанд ва ё ин ҷоро дӯст медоранд. Ва дар ин кор онҳо аз он чиз фаромӯш мекунанд, ки поезд боз ҳам дуртар, ба чойхои боз ҳам шавқовартар меравад.». Агар мо агар пештар наравем, худамонро аз чизҳое, ки барои зиндагӣ дар ҳақиқат арзанда аст, маҳрум хоҳем кард.

Ва ҳар қадар пеш равем, ҳамон қадар беҳтар мефаҳмем.

Агар шумо хоҳед, ки одамони қавӣ ва норозии худро, ки ёфтанмехоҳанд бо шумо кор кунанд, афзоиш диҳед, ба онҳо дурнамо диҳед. Аз қаноатманд дурӣ ҷӯед, сангреза кардан осонтар аз одами қаноатманд аст. Одамонеро, ки аз даромади худ норозӣанд, ҷустуҷӯ кунед. Ҳеҷ чиз ба мисли даромади хеле кам рӯҳафтодакунанда нест.

Аксарияти одамон маҳз ҳамин гуна маош мегиранд, то дар бораи иваз кардани кор фикр накунанд. Пешниҳоди аввалини ба онҳо додашударо қабул мекунанд ва солҳо дар як ҷо мемонанд. Онҳо кореро, ки мекунанд, дӯст намедоранд. Чаро онҳо ҷои корро иваз намекунанд? Ҷавоб оддӣ аст - устуворӣ. Шахсе, ки бояд пул супорад ва оиларо сер кунад, ҳамин тавр корашро тарк намекунад, зеро ин ба ӯ маъқул нест. Агар шумо ба онҳо чунин алтернатива пешниҳод кунед, шумо метавонед онҳоро бовар кунонед, ки иҷрои коре, ки ба шумо маъқул нест, маъно надорад.

Ҳамин чиз ба одамоне дахл дорад, ки аз характери муқаррарии кори худ қаноатманд нестанд. Ба онҳо як мушкилии ҷолиб диҳед, ва шумо аз он чӣ рӯй медиҳад, ҳайрон хоҳед шуд. Шахсе, ки пештар ба атроф бемаъно менигарист, ногаҳон ба мақсад мувофиқ шуда, фикраш равшан мегардад. Агар пеш аз ин дар кораш натиҷаҳои миёна ба даст оварда бошад, акнун вай ногаҳон ба комёбиҳои барҷаста қодир мегардад.

Ба одамон нишон диҳед, ки кор метавонад шавқовар бошад. Ҳар касе, ки боварӣ дорад, ки шумо танҳо пас аз чанд соат вақтхушӣ карда метавонед, танҳо аз воқеият пинҳон мешавад. Ҳар як шахс метавонад кореро пайдо кунад, ки ба ӯ он қадар лаззат мебахшад, ки дигар онро аз фароғат фарқ карда наметавонад.

Ғолибон аз он чизе, ки доранд, миннатдоранд, вале ҳеҷ гоҳ аз он қаноатманд намешаванд, ки фардо ҳамон тавре ки имрӯз зиндагӣ мекунанд. Онҳо медонанд, ки рушд яке аз ниёзҳои асосии инсон аст.

Машқҳои амалӣ

Норозигӣ аз худатонро неруи мусбат мешуморам ва чунин амал мекунам:

1. Панҷ чизеро бо овози баланд ном мебарам, ки ҳоло барои онҳо миннатдорам. Ин машқ ба кам шудани тарсам кӯмак мекунад.

2. Аз норозӣ буданам нисбат ба худ ранҷ намебарам: онро неруи пешбаранда медонам. Рукуд метавонад ба таназзул оварда расонад, вале норозигии созанда маро ба пешрафт водор мекунад. Имрӯз се ҳадаферо менависам, ки қатъиян мехоҳам ба онҳо расам.

3. Дигаронро ба қабули ақидаҳоям маҷбур намекунам. Ҳар кас ҳақ дорад тарзи зиндагӣи худро интихоб кунад. Дар айни замон аз норозигии созандаи худ шарм намедорам.

4. Медонам, ки барои рушди ширкат бояд одамонро ҷалб карда, ба ҳамкорӣ ҳавасманд созам. Ба касоне диққат медиҳам, ки аз вазъи худ қонеъ нестанд ва ман метавонам барояшон имкони хуб фароҳам оварам.