Магар духтар ба дунё омадан ҷурм аст? Равоншиноси хушбин ба мо аз ҳаққу ҳуқуқамон мегуфт, аммо намедонист, ки аз мо то онҳо, фосила мисли аз замин то кайҳон аст!

Рўзе аз наҳор баргаштему як бемори ҷадидро рўйи тахти хоб дидем. Зонувонашро мисли нилуфари обӣ ба ду тараф боз карда буд ва аз синаи дамидааш дар як банкаи дулитрӣ шир медушид. Риштаҳои шири беранг аз шикофи пистонаш бесадо ба девори зарф бармехурд ва ба умқи он зарфи бузург сарозер мешуд.
Оҳиста ба ў салом додем ва дар катҳои худ нишастем.
Сар бардошту моро бо нигоҳи сард варандоз кард ва дубора ба рўйи синааш хам шуд. Дуздида ба ў нигоҳ мекардем, ҳудудан 25 сола буд, бо чеҳраи аз хашм печ хўрда ва абрўвони дарҳамкашида. Пўсти рўяш дар муқоиса бо синаи сафедаш тираву хокистарӣ менамуд, қафаси синааш аз нафасҳои тунд пасту баланд мешуд, дар чеҳраи сарду сангинаш чизи тарсноке вуҷуд дошт.
Дар ҳоле ки синаи росташро медўшид, шири синаи чап пероҳани атласи рангҳояш ба ҳам омехтаро хис мекард ва чандиши ўро меовард. Хашмгину норозӣ ба назар меомад, шабеҳи фарде, ки ба истилоҳ аз хокистар баланд шудааст ва акнун мехоҳад ҳар чизи дар масираш бударо нобуд кунад.
Ин муассиса қонуни нонавиштае дошт, бархоста аз зеҳну мулоҳизоти беморонаш – худдорӣ аз кунҷковиҳои беш аз ҳад ва эҳтиром ба ҳарими хусусии ҳамхонаҳо. Мо ҳам лаб ба сукут бастем, то ҳамсояи ҷадид роҳат бошад.
– Ман дирўз аз як талоши худкушӣ ҷони саломат бадар бурдам, – гуфт он зан ногаҳон, мо аз ҳайрат ях задем.