Ману Нигор амдан ба панҷара нигоҳ мекардем, гўё аз чизе хабар надоштем, аммо Сарвиноз ҳар лаҳза бо ишораи чашму абрў аз мо мехост сари суҳбатро боз кунем.
Ниҳоят сабраш сар омаду ҳиллагарона дар паҳлўи Суман нишаст ва ангушт ба ҳалқаи мўи Баҳор зад.
– Метарсам бипурсам, ки бо падари Баҳор чӣ кардед, эҳтимол ўро куштеду дар аввалин сутуни сари роҳ овехтед?
Лабҳоямро фишор додам то хандаи дар шикамам ҷамъшуда берун наояд.
Сарвинозро бештару бештар дўст доштам, ба назарам офаридгор тору пуди ўро аз хушбинӣ, самимият, рўшноӣ ва меҳрубонӣ танида буд. Дар бадтарин ҳолат низ хубиҳоеро кашф мекард, сарсахтиаш дар баробари гардиши сарнавишт сазовори ситоиш буд, ў ин тавонро дошт, ки ангезаи зиндагиро дар ноумедтарин қалбҳо бедор кунад.
Суман аввал бо нороҳатӣ абрў дарҳам кашид, аммо баъд ба мо нигоҳ карду чини пешонааш ҳамвор шуд, ҳатто лабханд зад. Эҳтимол дарк мекард, ки дар ин марҳилаи зиндагӣ наздиктар аз мо касеро надорад. Мо низ мунтазири ҳамин ишора будем ва дарҳол сандалиҳоро ба пойи тахти хоби ў бурдем.
Сарвиноз ба унвони таҳрикдиҳандаи ин гуфтугў Суманро ба самти зарурӣ ҳидоят кард.
– Ҳодисаро аз ҷое бигўед, ки нигаҳбон ба гўшае парт шуд ва шумо аз дар берун рафтед.
Аммо Суман ҳамоне буд, ки мо мешинохтем - фаротар аз ҳама қолабу раҳнамоӣ. Ў пас аз сукути тўлонӣ достонашро аз ҷумлае оғоз кард, ки эҳтимол он лаҳза дар зеҳнаш мечархид.