Ў дегро аз рўйи печ бардошту рўйи як чаҳорпояи худсохт гузошт, ки эҳтимол ҳам суфраи ғизохўриаш буду ҳам ошпазӣ, рўйи миз як пиёзи пўстканда ва як помидори нопўхта низ дида мешуд, онҳоро эҳтимол аз гулхонаи парваришгоҳ бардошта буд.
Ғуфра бо арзу тўли ҳудудан се метр тозаву мураттаб ба назар мерасид, васоиле дошт ба ҳисоб ва муносиб ба андозааш: як панҷараи кўчак, як тахти тошав, як гилеми қадимӣ, як косаву як қошуқ, як чойник ва як сандалии пояҳояш кўтоҳ.
Ў ҳар порчаи ин фазои тангро ҳушмандона ба кор мебурд: тахтаҳоеро мисли паллаи нардбон ба девор зада, барои либосҳояш «ҷевон» сохта буд ва аз чўбу лўлаҳои филизӣ барои кафшҳояш «комод».
Аз тамоми ин ҷиҳоз танҳо як куту шалвори дохили ҷилди шаффоф ба тасвири ин «қаландари ҷандапўш» созгор набуд. Сайъ кардам ўро бо ин либоси замонавӣ тасаввур кунам, аммо нашуд, ў дар зеҳни ман бо ҳамон сарбандаки қафқозӣ ва абои нимдошт нақш баста буд. Дар девори ғуфра ба ҷуз танҳо як акси қадимӣ вуҷуд дошт, акси марди ҷавону хушқиёфа бо ду писараки панҷ-шашсола, акси нафари чаҳорумро зоҳиран бо қайчӣ бурида буданд, аммо дасташ бо ҳалқаи издивоҷ рўйи шонаи мард мехобид.
Дар лиҳофи чун барф сафеди тахти тошав як радиои кўчак ва як китоби ғафси нимабоз дида мешуд.
Алорағми хусумат ва беэътимодии қаблиам ба нигаҳбон, он рўз бо ў эҳсоси ҳамрўҳӣ ва ҳамнавоӣ кардам. Ҳатто дилам ба ҳолаш сўхт.
Ҳарду ба қатраҳои бузурги борон, ки аз панҷараи боз ба рўйи печи доғ меафтид ва «ҷаз-ҷаз» садо дармедод, хира шудем.