Аммо нигаҳбони чун ҳамеша мисли заргўш боҳуш буд, нигоҳи моро гўё дар пушташ эҳсос кард ва билофосила сокит шуд, як муддат аз ҳаракат бозмонд ва сипас оҳиста ба тарафи дар чархид. Хиҷолатмандона лабханд заду дугмаҳои пероҳанашро бе аҷала баст.
– Хаста набошед, – гуфт Эронгул ва пеш рафту барои салом даст дароз кард.
– Эронгул ҳастам, дўсти Санам, хостам манзили ҷадидашро бубинам.
Нигаҳбон исмашро ба забон наовард.
– Узр, дастам касиф аст... – гуфт ва барои исботи дурустии ҳарфаш кафҳои ранголудашро боз кард.
Эронгул дасташро ноаён ақиб кашид, тавре вонамуд кард, ки чизе нашудаст, аммо аз рафтори нигаҳбон хушаш наомад. Бо баҳонаи тамошои хона аз ў дур шуд. Хонаи Фавзия бо деворҳои пўстканда, утоқҳои бидуни панҷара ва фарши берупўш вайронаеро мемонд.
– Агар маҳорати меъмории шумо ба андозаи овозхониатон хуб бошад, пас ин хона бояд мисли як ҷаъбаи тиллоӣ шавад. Эронгул ҳеҷ қарзеро ба қиёмат намегузошт ва маълум буд, ки барои он саломи бе алейк аз нигаҳбон интиқом меситонд.
Нигаҳбон оштиҷўёна лабханд зад.
– Инҳо корҳои таҳдобианд, бозсохти хона дар пеш аст... беҳтар аст вақте биёед, ки кор анҷом шавад.
– Шумо аз ҳама дурӣ меҷўед, ё ин «бахт» танҳо насиби мо шудааст?
Нигаҳбон кордакро дар такяи девор гузошту рў ба Эронгул овард.
– Меҳмон атои Худо аст, меҳмонро дўст медорам, аммо вақте рўйи кор тамаркуз мекунам, намехоҳам ҳушам парт шавад.