Хушиҳои нашнохтае дар қалбам бедор мешуд ва ин воқеият, ки ман низ акнун ба ин хиёбони ҷодўӣ тааллуқ дорам, ларзаи марғуберо дар вуҷудам эҷод мекард. Даҳонам аз хушҳолӣ то баногўш гиз шуд, зерчашмӣ ба ҳамроҳонам нигоҳ кардам, аммо он ду нафар он чунон ғарқи якдигар буданд, ки ҳатто агар рўйи миз мерақсидам ҳам мутаваҷҷеҳ намешуданд.
То парваришгоҳ якҷо омадем, сипас нигаҳбон рафт, то Эронгулро ба хонааш бубарад. Он шаб аз рўйи кунҷковӣ чанд бор аз панҷара ба сўйи ғуфраи нигаҳбон калла кашидам, бори аввал буд, ки чароғи хонаи ў сўсў намезад...
Худо шоҳид, ҳасудӣ надоштам, танҳо аз ин нигарон будам, ки мабодо нигаҳбон таваҷҷуҳи Эронгул ва майли пуршўри ўро барои наҷоти ҳар бадбахт, ишқ напиндорад.
Навсозии опортмони ман ним сол тўл кашид, дар тамоми ин муддат фақат се бор аз он макон боздид кардам, ивазаш Эронгул зоҳиран онҷо реша гузошта буд. Инро аз мизи пур аз анвои хўрданӣ, қаҳваи дўстдоштаи ў, дастмолҳои сафед ва лаълии ширинӣ ҳадс задам. Намедонам ў дар нигаҳбон чӣ дид, ки ин қадар зуд мафтунаш шуд. Хеле тағйир карда буд, боварам намешуд, ки ин ҳамон Эронгули мағруру саркаш бошад, пеши нигаҳбон мисли мум мулоим мешуд, ба ў тавре нигоҳ мекард, ки ингор бути озарӣ бошад. Вале ман ба тўлонӣ будани ин робита эътимод надоштам, ин ду нафар аз ҳама хеле мутафовит буданд, ба ҳам намеомаданд, мисли обу рўған. Нигаҳбон шабеҳи гурги танҳо буд, намехост ба касе вобаста шавад, ў танҳо дар ҳамон ҳуҷраи кўчак эҳсоси оромиш мекард, шабеҳи марвориде пинҳон дар дохили садаф. Эронгул фарде буд оқилу амалгаро, бо барномаҳои баландпарвоз, зеҳнияти солим ва дидгоҳи хушбинона ба имрўзу фардо.