Абрўвони хокистарии дуруштро, ки пашмҳояш то мижаҳояш мерасид, аз рўйи пилкҳо боло бурд, то дастхати рези Моҳистонро роҳат бихонад.
Ба варақи дуюми номаи сесаҳифагӣ расиду аз ҷой баланд шуд ва аз танаи шабеҳи камонғўлак душохаи ангўр қутии сигор ва гўгирдро берун овард, сигорро мисли ашрофҳо дар шикофи лулаи борике фурў кард ва як қулоби амиқ кашид.
Баъд он қадр дар он нома фурў рафт, ки ҳузури меҳмонро аз ёд бурд. Вақте хонданро анҷом дод, номаро чаҳорқат карду дар гўшаи миз гузошт, бе ҳеҷ калом аз ҷой бархосту дар паси панҷараҳои айвон нопадид шуд. Вақте баргашт бо худ як хилъат дошту як дастмоли сафед, бо ангушт ба сохтмони кўчаке дар гўшаи ҳавлӣ ишора кард:
– Писари хуб, баланд шав, ҳаммом онҷост, як душ бигир.
Ҳаммом пешутоқ дошту ванна ва деворҳои барроқи кошинкорӣ. Васоили мардонаи дохили ҳаммом ба сад забон мегуфтанд, ки муддатҳост зане дар инҷо сар нашустааст.
Шаҳбоз бо ҳавсала душ гирифт, пероҳану шорташро шусту дар торбанди канори ҳаммом овехт, худро ба хилъати васеи пирмард печид ва ба сари суфра баргашт.
Мўйсафед як пора лимўро бо асал дар пиёлаи чойи доғ ҳам заду пеши Шаҳбоз гузошт.
– Чойро бинўш, баъд аз ҳаммом доруйи хубест.
Сипас мунтазир монд то меҳмон охирин ҷуръаи чойро нўшид ва пиёларо канори миз гузошт.
– Чӣ чизе дар ин нома ба ту бештар осеб расонд?
Шаҳбоз каме сукут кард, ингор худаш низ ба бардоштҳояш мутмаин набуд, бо тардид гуфт: