Ў ҳоло ҳам нигоҳҳои чарбу ҳавасбози мардҳоро, ки агар каме бештар хира шаванд, пўстро тика-тика мекунад, дар худ эҳсос мекард, фақат синни онҳо дигар шудааст, мардҳои чилупанҷ-панҷоҳсолаи гирифтори бўҳрони миёнсолӣ...
Дари гардони ороишгоҳ бевақфа мечархиду мечархид, яке меомаду дигаре мерафт, шабеҳи лонаи мўрҳо буд он макон. Зане мехост аз толори кошонаи зебоӣ берун меомад, аммо ногаҳон дар ҳалқаи дари гардон дармонд, се бор чарх зад то роҳи баромадро пайдо кард ва гўё дар ба думболаш меомад, ки бо ҳарос ба пушт нигоҳ мекард.
Ошуфтаву парешон дар нимкати паҳлўи Санам нишаст, нигоҳаш аз ҳамон салон канда намешуд. Дар тан пероҳани арзон ва барои ин макони шик носозгор дошт ва дар пой кафшҳои лостикии чиноӣ, рўсариаш ончунон қадимӣ буд, ки эҳтимол солҳо боз тавлид намешуд. Чеҳраи офтобхўрда, дастҳои пурхарош ва нохунҳои номураттабаш гўётар аз ҳар забоне касбу кори ўро муаррифӣ мекарданд.
Деҳқонзане буд зебо, бо сурати ҷаззобу андомҳои бо ҳам мутаносиб, бо ҷисме, ки аз он нерўйи солим нашт мекард ва хуни гарме дар он ҷўш мезаду ба гунаҳояш ранги қирмиз мебахшид. Ду бор бетобона аз ҷой баланд шуду ба назди панҷара рафт. Ниҳоят аз он дари гардон як духтараки монанди най борику нозукандом берун омад, зан оҳи сабук кашиду ба нимкат баргашт. Духтарак ҳам пероҳани содае ба тан карда буд, бо остини кўтоҳу яхаи амиқ. Аз он чоки гиребон устухони нозуки пеши бар ва пеши бари тоза дамидааш ба назар мерасид. Зан зоҳиран модари ин духтар буд, нигоҳи чашмони дурушти ў, ҳамзамон чанд эҳсос, аз тараҳҳуму ноумедӣ то хашму таассуфро мунъакис мекард.