Меҳру сеҳри шеър

Нақши паяш чу хома сияҳ шуд зи дуди дил,
Саргарми иштиёқи ту ҳар ҷо, ки по гузошт.

Дарвоқеъ, хатоҳое, ки аз монандии тарзи навишти калимаҳо, омадани нуқоти нобарҷо ё афтидани нуқоти зарурӣ сар задаанд, боз ҳам дучор мешаванд.
Масалан, дар ин байт:

Ашке, ки рухат хона ба тўфон намедиҳад,
Роҳаш ба хеш дидаи гирён намедиҳад.

Шоир ғами бешумору ашки шашқатори хешро ба қалам додааст ва, табиист, ки ашки ў ба «рух»-и касе муносибате надорад. Бешубҳа, шакли дурусти ин калима «рахт» аст ва дар ин ҳолат мақсади шоир ҳам бо ҳама шаҳомат ҳувайдо мешавад:

Ашке, ки рахти хона ба тўфон намедиҳад,
Роҳаш ба хеш дидаи гирён намедиҳад.

Байти дигарро мехонем:

Иксири сайри чашме хоки сияҳ кунад зар,
Ғайрат чу комил афтад, кас бенаво намонад.

«Иксири сайри чашме». Ба чӣ маънист ин ибора? Аввалан, калимоташ миёни ҳам таносубе надоранд. Баъдан, хоки сияҳро чӣ гуна зар мекарданд? Маҳз ҳамин ибора «хоки сияҳро зар кардан» ва боз мисраи дуюм мадад мекунанд, ки асли мақсад ҳосил бишавад. Ба фикри мо, ба ин тариқ аст мисраъ:

Иксири серчашмӣ хоки сияҳ кунад зар…