Меҳру сеҳри шеър

Зулфу абру агар ин аст туро рўзи шикор,
Нест ҳоҷат ба каманду ба камон низ чунон.
Гуфтаӣ: Хуни ту як рўз бирезам ба яқин,
Дар дили хаста маро буд гумон низ чунон.
Ёр мехост, ки бе ҷурм шавад кушта Камол,
Ҳар чи мехост дили ёр, шуд он низ чунон.

Ба ҳамин тариқ, хатоҳое бешуморанд, ки хонанда метавонад тавассути завқу дониш ва ақлу фаросати идрок дар зеҳни хеш ислоҳашон бикунад. Баракси ин, байту мисраъҳои ғалате низ бешуморанд, ки ба зўри фаросат ҳам дарёфтани аслашон имконнопазир аст. Аз ин қабил чанд мисол меорем:

То ту бар гўшанишинон гузарӣ, чашму мижа,
Обу ҷорўб зада савмааву хонақаҳро.

Ба тафоул қирони таҳсин рост,
Дидани носеҳу адиб ба ҳам.

Камол, зулфи бутон гар хаёл мебандӣ,
Марав ба хоб, ки Ҳиндустон (?)

Ниҳода бар сари хоки ў кабоби ҷигар,
Ба нияте кӣ ниҳод он насиб, ман донам.

Аз зоҳидӣ ба риндӣ кардӣ Камол, тавба,
Ҷуз покбози корад, тарки дуо кӣ гўяд.

Зикри ғалати калимаву ибораҳои ҷудогона низ чанд сафҳаро пур мекунад.
Дар чопи китоб, аз ҷумла дар мавриди нашри осори классикон, ғалати дигаре низ анъана шудааст, ки кам мураттибу муҳаррирон аломатҳои китобатро риоя мекунанд.