меноманд. Композитсияи онҳо, ки ба се қисм тақсим шудаанд, як медалиони мудаввари дар чоркунҷа буда, бо навиштаҷоти эпиграфӣ бо забони арабиро дар бар мегирад, дар марказ ду мадохилаи ба ҳам пайваст ва бо нақши гул оро дода шудааст, дар зераш медалион бо тасвири салиб қарор дорад. Бо периметри он қабати нақши гулдори ислимӣ мегузарад.
Гарчанде ки дар деҳаи Ворӯ, аз сабаби камчин будани чунин масолеҳи сохтмонӣ ва пардозӣ, ба монанди чӯб, коркарди чӯбу чӯбтарошӣ, дуредгарӣ ба қадри кофӣ рушд наёфтааст, аммо санъати кандакорӣ, зоҳиран, барои сокинонаш арзиши доимӣ боқӣ мемонад. Сокинони маҳаллӣ ба ивази хӯрокворӣ аз ҳамсояҳои поёнии худ чӯб харидорӣ мекунанд. Аз сабаби набудани мактаби шахсии ин ҳунар ва инчунин ҳунармандони моҳир, мардуми деҳа то ҳол маҳсулоти мазкурро дар дигар марказҳои Зарафшон, ки дар он санъати чӯбкорӣ рушд кардааст, фармоиш медиҳанд.
Масалан, бобои Умарқул из деҳаи Ворӯ дар солҳои 50- 60-уми асри ХХ дарҳои даромадгоҳи хонаашро бо дарҳое, ки устоҳои Самарқанд сохтаанд, оро додааст. Дар хонаи Абдуикром, усто Боборадҷаб Малаев аз деҳаи Марғедар шифтро бо услуби анъанавии Зарафшон бо чуқурӣ дар маркази шифт оро дод. Дар Панҷакент ва дигар ноҳияҳои Зарафшон анъанаҳои ороиши асримиёнагии дохилии бино то имрӯз истифода мешавад. Мақсади махсуси ороишии ӯ фриз аст, ки дар атрофи тамоми ҳуҷра байни девор ва шифт мегузарад. Нусхабардории нақшҳо дида намешавад.
Дар деҳа устоҳои маҳаллӣ, дуредгарон, чубтарошҳо, ки бо истеҳсоли асбобҳои мусиқӣ, намудҳои гуногуни ҷиҳози хона ва сандуқҳо машғуланд, фаъолият мекунанд. Онҳо анъанаҳои фолклории кандакории чӯбро инкишоф медиҳанд. Ҳамин тавр, устои созҳои мусиқӣ -созтарош Ворисов Абдувосеъ (с.т.1995) асбобҳои миллӣ: рубоб, гиҷҷак, дутор ва ғайраро месозад. Вай онҳоро бо садаф ё буришҳои металлӣ моҳирона оро медиҳад.