Бале, аз вай имдод металабид. Ва Анвар нархи сабзиву пиёзро напурсида, даъфатан ба сари он бача метохт; нағзакак адаби ўро дода, тавба мекунонд, ки дигар ба Таманно кордор намешавад.
Ҳамин тавр мегузашт кўдакии онҳо!
Аксар бозиҳояшон байту ғазал доштанд.
Духтарчаҳо арғунчак мепариданду суруд мехонданд.
Масалан:

Ҳаво, ҳаводоре,
Барги сафедоре!
Уштури қаторе,
Сандуқи пурборе!
Ҳаво, ҳаводоре,
Барги сафедоре!

Писарбачаҳо пеш аз кушодани ин ё он бозӣ ҳатман шумурак мегуфтанд:

Гунҷишку зоғон
Дар дашту ёбон.
Ту рафта орд без,
Ту шину ту хез!

Ё духтаракону бачаҳои бисёре ба бозии дигар шурўъ намуда, чунин суруд мехонданд:

Бибӣ итоб кунад-э,
Ба мо хитоб кунад-э,
Мўл кофтукоб кунад-э...
Сўзани тилло канӣ?
Тўҳфаи бобо канӣ?

Дар ниҳояти кор лакот гардида, пеш аз хона ба хона рафтан боз шеър мегуфтанд:

Намози шом шуд,
Вақти таом шуд.
Бозӣ тамом шуд, –
Шайтон ғулом шуд...