Замини калхоз ҳам мўл набуд. Акнун чӣ? Одами бисёр, ҳавлии бисёр, боғи бисёр...
– Бисёр буданаш нағз... Аммо ҳамин дастур давом ёбад, метарсам, ки минбаъд ҳатто ба оби хўрданӣ зор шавем...
– Воҳима кардед, ака, – хандид усто Қамчнн, – худо хоҳад, то ин дараҷа намерасем. Ҳукумат ҳам чора меҷўяд. Об мебарорем гуфта, аз Душанбе даҳ-дувоздаҳ кас асбобу анҷом бардошта омадаанд. Ҳоло дар домани кўҳ хайма зада, замин парма мукунанд. Ё шумо аз ин бехабар?
– Гўшам садо гирифта буд... – Қодир-амак лаҳзае ба сукут рафт. – Хайр, корашон дар барор?
– Ҳафтаи гузашта ман ба як нафари онҳо сўҳбат доштам. Мегўяд, ки аз чанд ҷой хеле парма кардем, аммо натиҷа нест. Аз кўҳистон об баровардан душвор будааст.
– Гапаш ҷон дорад, кўҳистон водӣ набошад, ки кофтан баробар ана ман гуфта, даррав об барояд… Вақтҳое ки мо ҷавон будем, дар бағали кўҳамон эҳа-а... чашма ҳисоб надошт. Ҳоло чӣ? Панҷта ҳам намондагист. Куҷо шуданд онҳо? – Дар таассуф калла ҷунбонда, Қодир-амак ба пеши пояш, ба ҷўи пур аз об нигарист. – Бе зинҳор нобуд кардем, ба дасти худамон нобуд кардем.
– Чӣ хел?
– Ҳамин хел… Арчазорҳои пештара дар хотиратон ҳаст?
Акнун куҷо рафтаанд онҳо? Нестанд, а? Ҳусни ин кўҳҳои баланд чӣ – гум шудааст, а?
– Ҳа-а... арча қариб намонд. Бурида-бурида, шабу рўз кашондем. Ба хонаҳоямон болор кардем, васса кардем, ҳезум карда сўхтем... Ҳатто баъзеҳо як муддат ба чўбҷаллобӣ ном бароварда, аз болои арча давлату ҳашмат ёфтанд.
– Бар падаратон раҳмат, усто! Ҳамин корамон буд, ки дидаву дониста, чашмаҳоро аз байн бурдем. Чунки дар кўҳ арча намонад, чашма ҳатман хушк мешавад.
– Сабаб?
– Намедонед? – даме ҳайрон лаб фурў баст Қодир-амак.
Пас хандид. – Сабаб – решаи арча дар гирдаш об ғун мекунад. Об ки ғун шудан гирифт, хоҳу-нохоҳ аз як ҷо-ним ҷо зада мебарояд. Модоме акнун худи дарахти арча қариб намондааст, чашма аз куҷо ҷорӣ гардад?