---

«– Вақти намоз садои тир баромад.
– Аз куҷо? Аз ҷониби куҳ?
– Не, аз телевизор…»

---

«– Шумо ба чанд даромадед, бобо?
– Ба наваду…Апчих! Астағфирулло!. . . се…»

---

«– Милисаҳо шаб омада, чӣ кор карданд?
– Ҳеҷ чӣ. Келинам дар хона набуд…»

---

«Маликаро дард гирифт. Дарди ҳамл. Баъди чанд
дақиқа… суруди нав таваллуд шуд».

---

«Ревизорро дида, оҳи сабук кашиданд. Вай танҳо меомад…»

---

«– Хайр, онҳо беиҷозат ба хонаатон даромаданд. Барои чӣ ба милиса хабар накардед?
– Чӣ хел? Охир, худи онҳо милиса буданд!. . »

---

«– Хола, шумо гуфторҳои радиоро гўш мекунед?
– Ҳа, бачем.
– Ба шумо кадоме аз онҳо бештар маъқул?
– Ҳамааш маъқул, бачем.
– Масалан?
– Масалан ҳам маъқул, бачем. Гуфтам– ку:
номаъқулаш нест…»

---

«Дўтони азиз! Ҳоло мо аз тариқи барномаи «Навоин»
чанд суруди кўҳна мешунавонем…»

---

«Суфраи гўш фаро доред ба ин суруд, ки «Бартанг»
ном дорад».

---

«Дастархон кушоед. «Корвони савту суруд» меҳмони
хонаи шумост».