Наҷвои ту бар хотираҳоям ҷон дод,
Ларзидани ҷону тан зи туст, эй борон.
Эй кош, ки чун ту гиря мекардам ман,
Сад гиряи бесухан зи туст, эй борон.
Ошиқтару шоиртарӣ аз ман, бешак,
Девони ғами куҳан зи туст, эй борон.

Агар аз таърихи бисту нўҳ соли умрам қиссае гуфтанӣ дошта бошам, бешакк қиссаи муаллима Латофат аст, агар инсоне барои тавсиф биҷўям, бешубҳа муаллима Латофат аст. Ва дар ҷодаи нопаймудаи оянда ҳам як муттакоро мебинам, ки Латофати азиз аст.
Бад-ин хотир ин дафтари хотираҳои ширин мураттаб гардид. Вожаҳо, ки аз меҳри Латофат шодоб буданд, дар қаламрави дафтар чу донаҳои нуқрафоми борон рехтанду гулу гиёҳи шифобахши вожаҳо сабзиданд. Вагарна мо куҷову шукўҳу манзалати Латофат куҷост…

АВВАЛИН САБАҚ

Соли 2011. Ман донишҷўи соли дувум.
Як даста шеърҳоямро бо ҳусни хати зебо рўйнавис карда, пеши чандин шоиру нависандагон рафтам. Маслиҳату машварати баъзе аз онҳоро дуруст дарк намекардам, ифодаҳои махсуси назм, ба монанди таносуб, арўз, мантиқ, тақтеъ, матлаъ ва мақтаъ… бароям бегона метофтанд. Баъзе аз эҷодкорон аз набудани вақт шиква карда, замони дигар омаданамро таъкид мекарданд, як зумраи дигар ҳоло замони шеъру шоирӣ нест, гуфта, ба дили бе ин ҳам сарди ман сардӣ меафзуданд.
Дар чунин вохўриву гирумонҳо дарк кардам, ки на танҳо омўзгорони мактаби мо, балки устодони донишгоҳии мо низ аз саводи аввалияи назм ва қоидаҳои он бехабар будаанд.