Мустафо Шарқӣ дар солҳои баъди ҷанг фаъолияти худро дар вазифаи пешинааш рӯзноманигорӣ давом медиҳад ва дар нашрияҳои гуногуни ҷумҳуриявӣ, дар редаксияҳои рӯзномаҷот ва маҷаллаи бачагона кор мекунад. Ҳамчунин вай, тибқи шаҳодати пайвандонаш, дар солҳои мухталиф дар идораи рӯзномаҳои Кӯлоб (солҳои 50) ва Қурғонтеппаву Вахш (солҳои 60) адои вазифа карда, баъдтар дар нашрияҳои ҳизбӣ ва комсомолӣ хизмат намудааст. Ширкат дар кору бори ҳаррӯзаи рӯзноманигорию адабӣ ва ҳаёти иҷтимоии кишвар ӯро ба эҷоди асарҳои бадеӣ водоштанд ва вай аз нимаи солҳои 50 пайваста ба таълифу таҳрир ва эҷодкорӣ машғул гардид.

Ҳамин тавр, маҷмӯаи нахустини Мустафо Шарқӣ бо номи «Ёру ҷӯраҳо» соли 1957 (дар ЭАС саҳван ин рақам 1978 омадааст) ба нашр мерасад, ки асосан ҳикояҳои бахшида ба зиндагӣ ва кору таҳсили бачагон таълиф кардаи нависандаи дар он айём ҳанӯз ҷавонро дар бар мегирифт. Табиист, ки баъзе аз ҳикояҳои нахустини ӯ аз маҳдудиятҳои ҳунарӣ холӣ набуданд, ба вай ҳанӯз таҷрибаи кофии нависандагӣ намерасид. Аммо аз онҳо маълум буд, ки Мустафо Шарқӣ ҳаёти бачагон, мактаб, таҳсил ва моҷароҳои дар муносибати миёни кӯдакон хос, рӯҳияи онҳоро хуб медонад ва аз ҳодисаҳои муқаррарии зиндагии эшон асарҳои хонданӣ ва ибратбахше офаридан мехоҳад. Вай гоҳо аз ибрози панду андарз ва додани насиҳат ба бачагон худдорӣ намекунад, ки ин амали ӯро на ҳамеша ҳодисаи манфӣ ба шумор овардан лозим аст.