ҚИССАҲО

АНДУҲИ АБРҲОИ САФЕД

Абрҳои сафед аз он диёр — аз он диёри дурдасти қаҳтсоли пойизҳои баъди ҷанг, аз он осмони сӯхтаву рангпаридаи болои овул, ки зарбаи қаҳту мардҳезро хӯрда буд ва ба назар пои ҷангҷӯй то ин макон ҳам расида, расидаву бори гарони бочу хироҷро бар дӯши ҳама мавҷуди боқӣ, ки бо хеш бурда натавонист, бар ёдгор бигзошт... бигзошту бирафт. Аз гузаштаҳо, ки номи мардони бешумору бешуморро танҳо дар сафҳаҳои хотира сабт карда, аммо он ёронро дар бенишониҳо, дар сангарҳои номаълуми овони ҷанг фурӯ биншонда... Аз он кӯй, ки дар пушти кулбаҳои валангори бесоҳиб истгоҳи явшонзеркардаро чун паноҳгоҳе дар хеш мавҷуд дошта ва дар сояи он занон, — бонувони ғойиби дигар бенишон, ки бори гарони меҳнат бар дӯшашон буду аз гуруснагӣ кӯдакони хешро наҷот дода натавониста дар зери хоки гуристони Гочук эшонро то кунун ором нест... Аз он макон, аз тангнои ғуссаҳо ба ёди рӯзи «ғалаба», ки деҳаро канор гузошта буд, — нуре муҷалло буд. Мегӯянд, ин нур бояд ҳама ҷо мебуду ҳамаро шод мекард ва касеро аз ин шодкомиҳо дар канор намегузошт. Нуре мебуд ҷаззоб ва ба ранҷмандон мардумӣ сурурбахш, зеро омадану рафтани одамиро нимрӯшан, аммо ҷовидона азиз дар хеш дошт...

Пӯлод аз рӯзе ки худро мешинохт, ҳаргиз чунин меҳмони бемаҳали шабонаро дар хотир надошт. Ҳаргиз ба ёдаш ҳам намерасид, ки амакаш, Отамуроди табиатан содаи хандонрӯ чунин бадчаҳлу ноором бошад. Бо садои баланди суми асп ва гуфтугӯи рӯи ҳавлӣ аз хоб бедор шуда пеши ягона тирезаашон омад, то бубинад, ки дар ин бевақтӣ худо киро ба хонаашон