оварда бошод. Ва ҳатто фурсати саломуалейк ҳам наёфта буд, ки амакаш саросемаимон сар карда ба кулбааш даромад. Модар аз пушти ӯ назорат мекард, ки ҳамоно садои пӯшидани дар ӯро бо кӯчаи ҳоливу сояравшан аз нури шафақи тирамоҳи деҳа, танҳо гузошт.

Деворҳои кулба баҳсро хомӯш медоштанд, аммо бо шунидани баъзе вожаҳо ва аз хитобҳои талх дарҳол пай бурдан мумкин буд, ки дар он хона ҷанҷоле сар задааст... Амаки Отамурод зиёдтар ҳарф мегуфту овозаш баланд мешуд; даст бар зону мезаду бо садои гоҳе хашмолуду гоҳе тасаллобахш мехост ӯро розӣ кунад, ки боз суханони ноҷои ҷонашро ба изтироб меоварданд; чандин рӯз буд, ки онҳо танҳо сари як мавзӯъ баҳс мекарданд ва... ин баҳсро поён набуд. Ин кулба дигар ноором буд, ноором чун хомаҳои рег, ки дар биёбон аз шӯри бод... Сабабгори ин ҳама нооромӣ ба гуфти ҳамсояҳову ақрабо, модар буд. Модаре, ки ҳамеша мекӯшид то дар хонаашон сериву пури бошад. Модаре ки ҳамроҳи ӯ аз кӯҳлояҳои дур бо азоб дарзаҳои азими ҳезуми хушкро барои алов мекашонданд...

Дар кушода шуду оқибат амаки Отамурод аз хона бадар омада, шитобон то пеши аспаш расид, ки ба таворан качукилеби оғили гӯсфандон баста буд. Баъд нигоҳашро ба хоҳарзодаш дӯхту пеш омада сари ӯро бо дастони ларзону пурмеҳри хешовандӣ сила кард:
— Ҳа, қариб буд ки туро фаромӯш кунам, Пӯлод... ана ҳӯшу ёди ман! Хайр, худо нигаҳбонат,— калон ки шудӣ ҳамаашро худат мефаҳмӣ...

Чизе боз ба хотираш расид, ки кулоҳи пӯсти барраашро гирифта ба сари ӯ ниҳод. Кулоҳ ҳанӯз гарму нав, вале андаке калонтар буд. Ӯро аз китфонаш ба оғӯш кашиду гуфт:
— Дар сарат мону маро ба ёд биёр, баъд мефаҳмӣ, ва агар нафаҳмӣ... Бача-да, хайр кӯдак чӣ гуноҳ дорад?!
— Ту ӯро ба ҳоли худ гузор... акаллан ба бачам кордор нашав! — бо овози канда аз остонаи дар дод зад Норточ.— Ҳимоятгарро бин-а... Агар дигарон бадбахтӣ ё гирифторие дошта бошанд, ақрабо ҳамеша ба ёрӣ мешитобанд, аммо ман дар ҳузури бародарони барҳаётам ятими ятимам!

— Хуш! Дастгири кадом рафтори некат бошам? Оё ишқварзиҳоятро, ки аз инсофи одамӣ дуранд?! Гумон мекунӣ, ки аз модарамон ту танҳо зода шудӣ!..