Онҳо касеро намебахшанд хоҳ ҷавон бошаду хоҳ пир, аммо он вақт Ойяро бахшиданд.

Аз ҷевон кафлесро гирифта Ойя оҳиста ба сӯи дари баромад ҳаракат кард. Аз изтиробу ҳаяҷони зиёд буд, ки ин бор кафлес ҳам аз дасташ ба болои кулоҳи мӯйсафеди бинипучук афтод. Ҳайрият, ки кулоҳ дар сараш нею паҳлӯяш меистод. Ҳолати Ойяро дида Раҷаб базӯр хандаашро фурӯ нишонд. Ба вай раҳмаш омад. Мӯйсафеди бинипучуки гоҷукӣ ки буд, ба талху пичинг даромад:

— Ҳайрият кулоҳ дар сарам набуд, набошад...

— Ҳуб ҳафтафаҳмӣ-да, ҳамсоя, — бо тап ҳамроҳ шуд Ҳамдам-ого. — Кулоҳи туро бехуда назаданд, духтарам ба ту мегӯям келин гӯш дор.

— Ҳой, мардум, агар барвақтар думро аз ин ҷо қағ накунем кор аз ин ҳам бадтар шуданаш мумкин — бо шӯхии ноҷояш риштаи сӯҳбатро ба даст гирифт Отақули-ого. — Ранҷиши келинамонро фаҳмидан даркор. Чанд сол боз шӯяшро надидааст, мо бошем ин ҷо гапро дароз карда нишастаем. Ҳайрият, ки Ойя бо силоҳ муносибат карда наметавонад, вагарна чанд тан мӯйсафедон кайҳо дар ин ҷо пой дароз мекарданд.

— Тири якум бешубҳа насиби ту буд, Ҳамдам-ого...

Вақти кашидани шӯрбо фаро расида буд. Ойя чобукона ба тайёр кардани кабудиву буридани гӯшт пардохт. Хурсанд буд, ки меҳмонон ба тариқи шӯхӣ ҳам бошад аз рафтан сухан карданд. Мехӯранду мехезанд мегуфт худ ба худ ӯ.

Хӯроки навбатии сӯҳбати минбаъдаи меҳмононро мадор шуд. Ба болиштҳо такяю баҳузур пойҳояшро дароз карда менишастанд, онҳо. Косаи сабри Набот-оча ҳам лабрез шуд магар ки ба ғур-ғур даромад. Охир мемонанд ин ҳамқишлоқиҳо, ки лаҳзае бо писарам ду ба ду сӯҳбат кунем, аз рӯяш сер шавем, ё то саҳар нишастани бошанд, меандешид кампир, вале сир бой намедод. Дили бедилон ҳар лаҳза онҳоро ба хӯрок муроот мекард. Зимни даъват ӯ дарёфт, ки писараш кӯшиш дорад меҳмононро нигоҳ дорад, аз рӯи эҳтиром не, аз сидки дил...

Нигоҳи мармузу тааҷҷубангези модарро сари дастархони оншаба Раҷаб ба осонӣ пай бурд. Ба меҳмонон андармон шудаю ба модару ҳамсараш нанигариста ҳам ӯ фикру андешаи онҳоро эҳсос мекард. Мумкин