падар ғайри одат гирифта буд, танҳо ба роҳ менигаристу халос, гӯй ки мабодо пешпо хӯрад ва Пӯлод ҳам шояд бори сангини гуноҳро дар ҷонаш эҳсос мекард. Чунин баромад, ки ӯ дар пеши раису он сардори бемӯй хонуми намояндае, ки чунун аскарон дар ҷояш ором меистод ва ҳам назди падараш, ки дар пушти дар истода интизори «Ман писари ӯям» гуфтаНашаро мекашид, аз падараш рӯй тофт.

Вақте ҳаминро фаҳмид, дигар рухсораҳояш дар оташ месӯхтанд. Вале вай аз падар рӯй тофт ва онҳо худашон чунин эълон доштанд, ва акнун дар Гочук ҳама медонанд, ки писари Нурқулӣ...

Ӯ ҳаргиз гиря накарда буд, ҳатто боре бо дарзаи ҳезум ба ҷарӣ афтоду ҳама ҷояш маҷруҳ шуд, як ҳафта ба мактаб рафта натавонист: гиря накард, ҳатто вақте ки ҳаммактаби калонсолаш дӯсташ намедошту роҳашро пайваста понда озораш медод, мезад: фақат дами дар пояш рост истодани дастафшон худро ҳимоят мекарду намегирист. Аз бурдбории ӯ ҳатто калонсолон ҳам огоҳӣ доштанд ва ҳамеша мегуфтанд: «Ин на ба падараш, балки ба зоти модараш рафтааст... Мисли хари Насриддин гарданшах аст» Аммо ҳоло ё аз шарм, ё аз фиреби марди тоссар буд, ки ашкҳояш худ аз худ ба шӯр омаданд ва ӯ ба тоза карданашон тарсид, ки мабодо падари дар паҳлӯяш буда, ки садои асобағалаш ҳамоно мебаромад, онҳоро бубинад.

Модар аз дур кадом як зани рӯбарӯ омадаро диду беқарор шуд, ки ба онҳо нигарист. Ӯ маълум, ки ҳоло касеро дидан ҳам намехост ва бо чашмонаш бо роҳе ишорат кард, ки аз пушти хоначаҳои паҳибоми овул ба тарафи пайкол мебурд... Падар дар ҷояш истода, маънои ин рафторро дарҳол пай набурд ва вақте ки фаҳмид сарашро ҷунбонду ба писараш нигоҳ кард.

Чашмони онҳо баногоҳ ба ҳам хӯрданд. Пӯлод дасту по гум кард ва хост ки гурезаду ба ҷое паноҳ барад, то ки касеро набинаду нашунавад, аммо он ҷо падар пешдастӣ карда омада китфони писарашро оғӯш кашида рухсораашро ба мӯйҳои ӯ расонду оҳистакак гуфт: «Ҳеҷ гап не, бачам... Шумо равед, ман аз пушт меоям» — ва ба дигар тарафи роҳ гузашт, ки он ҷо ошнояш, иштирокчии ҷанг, Раҷаб буд. Вақтҳои охир ӯ ба хонаи Раҷаб, ки ба гуфти мардум, дар оилаи онҳо ҳам миёни ӯву холаи Ойша носозгорӣ пайдо шуда буд зуд-зуд мерафт, ва модараш ки аз ӯ гумони бад мекард