қисме ба ҳолашон механдид ва аз ин хулоса мебаромад, ки ин кор дар Гочук ба табъи дили касе набуд. Моҳиятан гап нафақат дар сари шариат буд, балки маънии дигар дошт. То ҳанӯз барои ҷудошавӣ зане талош накарда буд... Зотҳое ҳам ёфт шуданд, ки инро ба рӯи Нортоҷ кашиданд. Ҳатто дар кӯча мӯйсафеде аз паяш туф андохт. Аммо ӯ аз онҳо набуд, ки ғурурашро пинҳон кунад — ҳатто дар миёни занон ҳам.

— Боз ҳаминаш намерасид, ки ин пирзоғи сиёҳмуншии созмони ҷавононро зиндагӣ омӯзад, — сари ғазаб гуфт ӯ боре ҳангоми аз кор баргаштанаш. Ӯ чунин одат дошт, ки ба ҳар кас хоҳ Пӯлод бошаду хоҳ шӯяш, ва гоҳҳо ба ашёи хона ҳам алоҳида ҳарф мезад. Яъне, ки агар ӯ духтари ман мебуд, Ӯро... Ӯ барги духтарро бо азоби алим мекуштам. Ман ӯро дар рӯяш чунин гуфтам, дар пеши ҳама занҳо: Ҳаргиз духтари ту буданро орзу надорам! Агар духтарат мебудам, яъне ки хоҳари бачаҳои ту мебудам? Не, ман хоҳари душмани халқ будан намехоҳам...

Ва ӯ ҳамчунон хомӯш хоҳад монд, ки фақат ӯро медиданд. Ва онҳо ангушти ҳайрат газиданд. Вагарна дар пеши ҳар дегу оташдон ҳам ғайбат мекунанд... боз акнун қозиҳо пайдо шудаанд!

Падар дар ин рӯзҳо танҳо барои шабгузаронӣ пайдо мешуду халос. Ҳатто хӯрокашро дар мургхона тайёр мекард. Ҳангоми омаданаш садои асобағалак аз кӯча шунида мешуд. «Оҳ, аз ин садо гӯшҳоям хаста шудаанд... гӯё, ки ба онҳо рег андохтаанд!» Падар болои суфа, паҳлуи Пӯлод менишасту аз навигариҳои мактабу овул аз ҳар боб, ҳатто аз он ки ӯ бори охирин чӣ гуна маҷруҳ шуда буд, ҳарф мезаданд. Мегуфт, ки дар шаҳри калону зебои Варшава тири тӯп гӯшаи хонаеро, ки он ҷо паноҳ бурда буданд, чаппа кард ва пораи санге канда шуда пои ӯро аз зонуяш маъюб кард.

Ӯ дар ин бобат ба модараш ҳам нақл карда буд, аммо бо дили нохоҳам, зеро ёдоварии ҷангро дӯст намедошт. Ҳоло бошад ба ҳама саволҳои Пӯлод ҷавоб медод: — Ҳангоми бомбаборон одамро даҳшат фаро мегирад? «Бале даҳшатнок аст бачам, даҳшат... боре як нафари моро болои бом ҳаво дод. Мо ӯро баъд ҷустуҷӯ кардему аз вай дараке нест — аммо ӯ бошад, болои бом, кайҳо мурдааст. Маълум, ки то саршавии ҷанг онҳо