Холбика бегоҳ, ҳангоми хӯрдани нони шом баргашт. Вориди хона шуда салом дода чанд майдачӯйдоро, ки бо хоҳиши модар харида буд, ба дасташ дод. Ва чашмонашро нимроғ кушода ба Пӯлод нигаристӣ аз дил гузаронд, ки ӯ чӣ мехоҳад. Пас аз чойнӯшӣ Пӯлод ҳилҳати астардорашро ба китфонаш гирифта зери соярӯшанҳои моҳтобӣ баромад. Баъди андаке муаллима низ аз пушти ӯ берун шуд:
— Пӯлод? Ку, биё, ба зери тут меравем...
— Маълум мешавад, сафаратон бахайр гузашт?
— Бале, бале... Пӯлод, вақти мо кам аст, аз ин рӯ ман ҳамаашро дарҳол мегӯям: падаратро хобонданд, ту ором бош. Дар беморхона ман пеши ӯ будам, як хонаи барҳаво будааст... аз ҳама муҳимаш, ки аҳволаш хуб аст — яъне мӯътадил... — Холбика ҳатто худро андаке гум карду табассуме кушод: — Одам бистарӣ ҳасту мо мегӯем аҳволаш хубу мӯътадил будааст...
— Аммо чанд вақт хобиданаш маълум нест. Табибаш гуфт, ки: агар ҷароҳаташ рӯ гирад, баъд мебинем. Ману ӯ то дергоҳ дар борон монандӣ Шумо... сӯҳбат доштам. — Муаллима сарашро ҷунбонда ба боло, ба сӯи моҳ нигоҳе карду аз боиси чӣ, ки табассуме кард. — Танҳо ӯ мижа мезанаду нигоҳи ту, уқобӣ, метобад. Ё нодуруст гуфтам? — Пӯлод бепарвоёна ба ӯ нигоҳ карду ба андешаҳо фурӯ рафт: «Ана бинед, боз мегӯяд, ки... вақт надорад».
— Хулосаи гап, ана ҳамин. Ӯ албатта хеле, аз он ки ҳамдигарро надодед, ғамгин буд. Ҳа, баъд номаи ту ба ӯ чунон хуш омад, ки ҳатто... ҳатто ашк ҳам рехт, ки ба ҳолаш дилам сӯхт. Ӯ-ку дар ҳақиқат танҳост, Пӯлод... ва ана ҳамин. — Баъд ӯ аз багалаш коғази сегӯшаи гармакеро бароварда ба Пӯлод дод. — Ба ростӣ, андаке навишт. Охир рафтани моро интизор набуд, ку. Ҳа, туро албатта, ки дидан мехоҳад. Аммо ту чӣ тур пешаш хоҳӣ рафт?..
— Ман роҳро меёбам, — андӯҳгинона гуфт Пӯлод. — мераваму халос...
— Чӣ миёни Шумо боз ягон нохушие рух дод? — беқарор шуд Холбика.
— Ҳа, ҳамин хел...
— Не, туро лозим аст, ки аз номи мактаб... Ман худам фикр мекунам. Ӯ мегуфт, ки ту бо он номаат калон шудаӣ, ҳарчанд ки ҳанӯз кӯчакӣ... Падарат одами хуб будааст.