Солҳои охир олимони Ҳиндустон ба ҷустуҷӯ, гирдоварӣ ва тафсири матнҳои қадим рӯ оварда, дар асоси кушодани рамзи матнҳои дар барги нахл сабтшудаи виманҳо, таркиби фулузоти олотҳои парвозкунандаро муқаррар намуданд. Бо саъю кӯшиши катибашинос Субраманям Иер ва директори Департаменти давлатии ҳавонавардӣ Прабҳу аз рӯи ин матнҳо қариб 14 намуди хулаҳои гуногун — аз маводи металлӣ то шишаву сафоли сабуку сахт истеҳсол карда шуд, ки барои соҳаҳои навтарини авиация, космонавтика ва корҳои ҳарбӣ басо мувофиқанд.

Манзараи аҳромҳо дар замони қадим (таҷдид).

Гузашта аз ин, соли 1979 ду киштии кайҳоннавардии америкой бо номи «Викинг» ба Миррих расида, тасвироти зиёдеро ба Замин фиристоданд. Аз байни ин тасвирҳои сершумор тасвири якчанд пайкараи одамсимое падид омад. Пайкараҳои одамсимо дар ду минтақаи Миррих — Утопия ва Сидония дучор омаданд, ки олимон ба онҳо шартан номи «абулҳавли миррихӣ»-ро гузоштанд. «Абулҳавли миррихӣ» шаклан ба одам монанд буда, гардан, косахонаи чашм, ғӯза ва мардумаки чашм, мӯи сар, даҳони нимаво ва дандонҳо дорад. Дар рухсораи бо нури офтоб мунавваргаштааш қатраи ашки сангине нақш бастааст. Дар фосилаи тақрибан 15 км аз маскани «абулҳавл»-и аввал чанд ахроми чаҳоррӯяи аз ҷиҳати ҳандаса мукаммале воқест, ки ба