гӯшаву канори пойтахт нуру зиё меафканад. Зарраҳои барфи лаклакӣ чун алмоспораҳо медурахшанд...

---

ТУҲФАИ ИДОНАИ НАБЕРААМ

Дорои доною калонгирро (намегӯям, ки худдонам аст) ғайричашмдошт хоҳиши суҳбати хос бо модаркалон пайдо шуд.
– Бибиҷон, ба муносибати Рӯзи модарон ба Найсон (яъне, ба холадухтараш, ки ҳар ду ҳамсинфанд) як лухтакчаю як қуттӣ ширинӣ туҳфа кардам.
– Хеле хуб кардӣ. Ба ӯ туҳфа маъқул шуд?
– Ҳо, вай худаш лухтакчаи духтарча мехост.
– Ҳммм...
– Намедонед, ки модарам чӣ рангеро дӯст медоранд?
Ҷавоб додам. Боз рангҳои дӯстдоштаи дигаронро аз ман фаҳмида гирифту гӯё дар омади гап илова кард:
– Худатон аз чӣ ҳадяе шод мешавед?
– Мехоҳӣ, шод шавам? Хӯрокатро хӯру косаатро шӯй, ҷони бибӣ.
– Хуб, мехӯрам ва топ-тоза мешӯям! – чеҳраи Дороҷон шукуфт ва дарзамон аз коғазаки рӯйи дасташ навиштаеро хат зад. – Шумо дили одамро чӣ хел мефаҳмед...

---

АФСОНА БАРОИ «ХУРДТАРАКОН»

– Бибиҷон...
– Ҷони бибӣ...
– Афсона гӯед.
– Афсонаи «Дегча»-ю «Бузаки чингилапо»-ю «Лаку Пак»-ро сад бор гуфтамат.