Рӯзе хаткашон ба дастам номаи кушодае дод, ки аз Маркази шуғли аҳолии шаҳр буд ва бандаро ба яке аз муассисоти бузург ба сифати котибаи коргузор даъват мекард, ки худам талабгораш будам. Аммо ман аз ин дархост хурсанд нашудам. “Пас аз чанд рӯз ӯ бармегардад ва мо ҳатман бо маслиҳат сари кореро мегирем”, — фикр кардам ман.

Неъмат, шоҳар хуб мебуд, агар нонро пешпо намезадам ва ба Маркази шуғл мерафтам, аммо ба эҳтироми шахсе, ки ба сони қутбнамо роҳу равиши ҳаёт нишон доданист, зиёда аз ин моро бо унвони “муҳаббат” занҷираи басе нозук ба ҳам мепайвандад, чаро тоқат накунам?

Бегоҳ модарам бо ҳалимӣ сухан аз бобе кушод, ки сари калобаамро гум кардам.

— Ҷони оча, чӣ мешуд, ки пагоҳ ба корхона наравӣ. Хостгорҳо омадани.

— Хостгор?

— Ҳа. Албатта, агар худам пои равон медоштам, ҳоҷати назди хостгорон мондани ту набуд...

Маълум, ки модарам аз ҳад беш хурсанд аст. Вале чӣ кунам, ки имрӯз инони ихтиёр дар дасти ман нест. Ман чашм ба роҳи касеам, ки ... аммо алъон дар ин бора ба модар наметавонам гӯям.

— Ба чӣ намепурсӣ, ки кистанд хостгорони ту? Писари Раҳими Баззоз — Толиби кафшгар.

Ман Толибро хуб мешиносам. Ҷавони бад нест. Чӣ навъ ки модарам рӯзгори ин қабил одамонро таъриф мекунад, “камбағали шикамсер”.

— Оҷа, беҳтараш, камтари дигар тоқат кунем...

— Оҷет гардад, ман ба сиҳатии худам бовар надорам. Кори хайрро ақиб партофтан хуб нест. Ин ҷо худамон, синнат ҳам ба ҷое расида...

Ман модарро хуб мефаҳмам, вале ба ӯ чӣ хел фаҳмонам, ки дили ман асири шахси дигарест ва ману ӯ аҳд бастаем. Модар албатта ин ҳолро ба гӯшаи хаёл ҳам оварда наметавонад, ки духтари гапгиру ҳалимаш имрӯз аз чӣ саркашӣ мекунад. Агар донад, ки ман чӣ мақсад дар дил мепарварам, сару рӯй меканаду