шумораи зиёди гадоён ва талбандагонро вохӯрем. Аммо ба як дидан зиндагияшон аз мо беҳтар барин.

— Дӯстам, — маслиҳат дод Сафар, — хоҳиш мекунам, ин гуна гапҳои қоғазпечатро дар дил нигаҳ дор. Ба гурӯҳ чанд нафар кормандони идораи кашшофӣ пайвастаанд. Хоҳӣ, ки аз билети ҳизбӣ маҳрум нашавӣ...

Автобус ба роҳ даромад. Дар ду тараф дарахтони мевадиҳандаи ғарқи ҳосил саф кашида буданд. Роҳ чун кафи даст ҳамвор. Аз дур маҳалҳои аҳолинишини ободу озода ва сарсабзу хуррам ба чашм мерасиданд. Саволҳои зиёде дар сари Абдулҳамид ба чарх задан даромаданд: Чаро мо дар паҳлӯи роҳҳо дарахтони мевадор намешинонему деҳаҳоямонро дар бари роҳ месозем? Шояд аз он сабаб, ки диёрамон камзамин аст? Дар сари роҳ ягон одам нест. Ҳа, шояд аз омадани сайёҳони шӯравӣ мардумро огоҳ кардаанд ва онҳо аз ҳиҷолати бой додани чанг худро нишон додани нестанд. Ва садҳо суоли бепосухи дигар.

— Расидем, — гуфтани роҳбалад Абдулҳамидро аз банди хаёлот берун кард. — Ҳоло дар меҳмонхона даромада истироҳат мекунед. Пагоҳ мувофиқи барнома ба тамошои ҷойҳои таърихии шаҳр мебароем.

Сайёҳон аз автобус фаромаданд. Бинои боҳашамати пурнақшу нигор ва бо услуби итолиёв сохташудаи меҳмонхона онҳоро дар ҳайрат гузошт. Муносибати дӯстонаю меҳрубононаи ходимон ҳайрати Абдулҳамидро даҳчанд афзуд. Ҳеҷ гумон надошт, ки падарони онҳо бо ин мардум панҷ соли дароз дар набарди шадиду бераҳмона буданд.