Бинобар ин, шахсе, ки танҳо қолаби берунии рўзаро риоя менамояд, вале аз мафҳуму мақсади он бехабар аст, рўзааш ҳеҷ нафъе барои ў надорад. Худдорӣ аз хўрдану нўшидан ва ҳамбистарӣ ин танҳо ҷанбаи зоҳирии рўза мебошад ва он барои инсон дарс ва васила (механизм)-е ба шумор меравад, то аз тамоми аъмоли бад, рафтори ношоиста, гуфтори бемаъно ва ғайра худро нигаҳ дорад. Паёмбар (с) мефармояд: «Ҳар касе сухан (- он)-и дурўғ (тўҳматомез ва нописанд) ва ҳамчунин амал ба он (-ҳо)-ро тарк нанамояд, Худованд ниёзе ба тарки хўроку шароби вай (яъне ниёзе ба рўзаи вай) надорад».28 Дар ҷои дигар мефармояд: «Эй чи басо рўзадорест, ки аз рўза ба ғайри гуруснагиву ташнагӣ чизе насибаш нагаштааст ва чи басо шабзиндадорест, ки аз қиёми шабаш танҳо ҳамон бехобӣ насибаш гаштааст».29 Ҳамчунин он Ҳазрат (с) мефармояд: «Агар касе аз шумо рўзадор бошад, беҳудагию ғавғо ва дуруштӣ нанамояд. Агар касе ҳам ўро дашном диҳад ва ё ба ў ҷанҷол намояд, ба ў бигўяд: Ман рўзадор ҳастам…».30 Ҳамчунин мефармояд: «Рўза танҳо аз худдорӣ аз хўрдану нўшидан иборат нест, балки он худдорӣ аз лаҳву беҳудагӣ, бадрафторӣ ва носазогўиро низ шомил мебошад.

27 Саҳеҳи Муслим, 6490, 6491 (2565)-35, 6492, 6493 (…)-36.
28 Саҳеҳи Бухорӣ, 1903, 6057; Сунани Абўдовуд, 2362; Сунани Тирмизӣ, 707; Сунани Ибни Моҷа, 1689. Ҳадисро аз Абўҳурайра (р) ривоят кардаанд.
29 Сунани Ибни Моҷа, 1690; Сунани Куброи Насоӣ, 3249, 3333. – Ҷ. 2. – С. 239, 256. Ҳадисро аз Абўҳурайра (р) ривоят кардаанд.
Табаронӣ дар Мўъҷаму-л-кабир ҳадисе ба ҳамин маъно аз Ибни Умар (р) ривоят намудааст. (13413. – Ҷ. 12. – С. 292).
30. Қисмате аз ҳадиси муттафақун алайҳ аст. Саҳеҳи Бухорӣ, 1894, 1904; Саҳеҳи Муслим, 2697 (1151)-160, 2700 (1151)-163; Сунани Абўдовуд, 2363; Сунани Насоӣ, 2215, 2216. Ҳадисро аз Абўҳурайра (р) ривоят кардаанд.