арз намудам, ки мисраъи зерин аст, мисраъ:
«Дидам ба ароба ман зани русиро».
Азбаски сойири шуаро дар ин қофияи танг чизе нафузуданд, худи банда рубоӣ карда, тамом намудам, рубоӣ:

Дидам ба ароба ман зани русиро,
Кардам ба қудуми ӯ заминбӯсиро.
Гуфт: «Аз ҳунару фазл чӣ дорӣ?» Гуфтам:
«Шогирд манам суханвари Тӯсиро!»

Аз ин ҳикояту санадҳо равшан бармеояд, ки Туғрал донандаи забону урфу одоти қавму тойифаҳои гуногун, нуқли маҳфилу азизи маҷлисҳои адабӣ ва забардасти шуарои аҳд, соҳиби қудрати баланди суханофаринӣ ва устоди комили насри бадеъ, монанди Аҳмади Донишу Тошхоҷаи Асирӣ ва дигарон марди пешқадами замон ва адиби зиндадилу даҳримашраб, дур аз ҳар гуна дасисаҳои миллатгаройию хурофотпарастӣ буда, бархе офаридаҳояш сарчашмаи воқеъӣ ва асоси ҳаётӣ доштаанд.
Барҳақ, Нақибхони Туғрал шахсияте наҷибу хислатҳои ғариберо соҳиб буда, аз ин хусус дар миёни мардум монанди Ибни Синои сонӣ шуҳрат ёфтааст ва дар боби рафтору гуфтори аҷоибу ғароибаш ривоятҳои бешуморе паҳн гардидаанд. Аз ҳикояти мушоҳидону ҳамсуҳбатонаш бармеояд, ки Туғрал марди маърифатпарвару илмдӯст, олиҳиммату қаноатпеша, олуфтарафтору накӯкирдор, тундмизоҷу мулоҳизакор, ҳозирҷавобу қавихотира, шаккоку нотарс, фарохдасту назарбаланд, донишманду худписанд, хушсухану маҳфилоро, покизакору покизафитрат ва сарбаланду кушодабаён буда, қадди баланду камгӯшт, гунаи гандумию пешонаи васеъ, абрувони буроқу лабони нафис ва риши мошубиринҷи ҳамвору каму кӯтоҳе доштааст ва дар охирҳои умр ӯро бо саллаи мисқолии ҳаворанг, камзӯли махмали қаҳвагӣ, ду миёнбанди болойиҳам ва айнаки сиёҳ дидаанд.